Category: تهران
به گزارش بقاع خبر،منطقه جی تهران میزبان یکی از مصفاترین زیارتگاههای شهر تهران است که منسوب است به امامزاده عبدالله که به روایتی فرزند سقای دشت کربلا حضرت اباالفضل العباس و یا یکی ازنوادگان حــضرت ابــوالفضل (ع) قراردارد. گفته میشود که امامزاده عبدالله همراه دو برادر خود زید و ابراهیم بعد از واقعه خونین کربلا به ایران و ملک ری هجرت نمودند. این بزرگواران پس از طی نمودن این راه پر مشقت به نزدیکی تهران رسیده و در آنجا با عدهای به نام سواران افالقه برخورد میکنند این یاغیان که آنها را سواران کن نیز مینامیدند.
سیار نژادپرست وضد شیعه بودند و برخورد ناشایستی با این بزرگواران روا میدارند وایشان را مورد ضرب وشتم قرار میدهند. اما پس از اینکه این بزرگواران خود را از مهلکه نجات بدهند به نام (جی) میرسند و امامزاده عبدالله در همین مکان به شهادت میرسد واز آن زمان تاکنون مزارش مطاف شیفتگان خاندان عصمت و طهارت (علیه السلام) میباشد. بقعه مبارک امامزادگان عبدالله و زید (ع) درسال 526 هجری قمری بنا گردیده و زمین اطراف آن مزار مؤمنان اختصاص یافت و زیارتگاه با طاقک هشت ضلعی همراه قبری کوچک تشکیل میشــود. در ســــال 1348 سیل نسبتاً شدیدی به مدت سه روزمنطقه را فرا گرفت که بخش اعظمـی از منطـقه را نابود و از بـیـن برد. وجود قنات امینالـمـلـک کـه در قسمت غربی آستان وجود دارد با باز شدن دهانهی آن آب را بسوی جنوب هدایت و بقعه مبارک را از خطر رانش بر حذر میدارد و بعد از آن سال به دلیل کوچکی مقبره، گنبد و بارگاه کنونی احداث میگردد. ساختمان بقعه به صورت یک هشت ضلعی منظم است که هر یک از اضلاع بیرونی آن بالغ بر دو متر است حرم بقعه را تشکیل میدهند و طاق نماهای اضلاع شرقی و شمالی و غربی به ترتیب راهرو مدخل بقعه و مسجد زنانه و اطاق کوچکی متصل به حرم است. حرم زیبای این امامزاده ضریح چوبی جعفری را در بر دارد که همواره شاهد بوسههای مردمی است که برای عرض ارادت وادب به زیارت این بزرگوار میآیند. تاریخ ساخت این را میتوان به قرن هفت یا هشت هجری نسبت داد که طاقنماهای اطراف آن در زمان قاجاریه بدان افزوده شده است. ضریح ایـن امامزادگان از سال 1350 تا سال 1383 از نوع چوبی و به صورت هشت ضلعی بوده و از مـحـرم ســال 1383 با تــلاشهای صورت گــرفته ضریـح جدید طراحی شده و به دست مقامات کشوری و مسئولین ســازمان اوقاف وامور خیریه باحضور بینـظیـر مردم آگــاه منطقه در تاریخ 4/12 /83 پردهبرداری گردید در سال 1378 با توجه به نیاز شدید منطقه به بنای کـتـابـخـانهای به مساحـت 350 متر مربع در همان سـال با همّت افراد خیّر حسینیّه امامزاده در جوار ضلـع غربی حرم شروع به ساخت گردید و دو سال بعد به بهرهبرداری رسید.
التماس دعا
به گزارش بقاع خبر، اهالی قدیمی محله سرتخت این کوچه را کوچه طبیبان و حکیم‌باشی می‌نامند. حاج رضا حسن منفرد از معتمدان محله سرتخت می‌گوید: «ویژگی اصلی کوچه سرتخت وجود عمارت های قدیمی و مهم تر ساکنان این عمارت هاست. میرزاعلی خان حکیم از پزشکان و حکیم‌های ری در این کوچه زندگی می‌کرد و خانه‌اش همچنان باقی است. ساکنان این کوچه بیشتر اهل علم و فرهنگ بودند و در توسعه این محله نقش داشتند.»
کوچه سرتخت موازی با کوچه کلیدداری قرار گرفته است و به حرم مطهر (ع) راه دارد. همین نزدیکی به حرم باعث شد تا همیشه پر رفت‌وآمد باشد. در حقیقت این کوچه حرم مطهر را به میدان سرتخت وصل می‌کند. خاندان معینی، خاندان دکتر فرزانه، خانه دکتر نورالله خان، دکتر میرزاعلی حکیم، خاندان پورباقرو خانه چراغچی حرم در این کوچه ساکن بودند.
گذر از کوچه سرتخت مرور خاطرات اهالی قدیمی است. منفرد می‌گوید: «ملاحسن چراغچی در این کوچه زندگی می‌کرد. نزدیک غروب ملاحسن چراغچی چراغ‌های حرم را یکی به یکی روشن می‌کرد. چراغ با روغن می‌سوخت. نزدیک نماز صبح چراغ‌های حرم که کمتر از انگشتان دست بود روشن می‌شد تا زائرانی که برای نماز می‌آمدند زیر نور چراغ نماز بخوانند. چراغ‌های روغنی به چراغ‌های نفتی و بعد برق به حرم آمد و خاندان چراغچی همچنان چراغدارحرم بودند.»
سردر خانه میرزاعلی خان حکیم که نخستین مطب محله سرتخت بود همچنان باقی است. منفرد می‌گوید: «میرزاعلی خان حکیم دکتر تجربی ولی حاذقی بود. بیشتر درمان‌هایش گیاهی بود و اهالی ری به‌خصوص محل سرتخت توجه خاصی به او داشتند. به‌واسطه خانه همین حکیم‌باشی، پزشکان دیگری هم در کوچه سرتخت ساکن شدند. نقل الاغ‌های مریض‌های میرزاعلی خان حکیم همچنان ورد زبان‌هاست. گاهی امکان تردد در کوچه وجود نداشت چون چند الاغ مسیر را بند آورده بودند. همسر حکیم‌باشی هم زن مهربان و مردم‌داری بود. همیشه در بالکن خانه می‌نشست و ازآنجا با همه سلام و احوال‌پرسی می‌کرد.»
به گزارش بقاع خبر، در فاصله 43 کیلومترى جادّه تهران ـ آمل (هراز) و در شمال روستاى مبارک آباد و در وسط درّهاى که از سمت شمال به سمت جنوب امتداد دارد، در کنار سه چنار کهنسال که به احتمال قریب به یقین بالغ بر چهار صد سال عمر دارند. برج مقبرهاى شکلى وجود دارد که به امامزاده حمزه شهرت دارد.درب ورودى این بنا در سمت جنوب و مصالح آن از سنگ لاشه، سنگهاى کف رودخانهاى و ملات گچ و ساروج مى باشد. این بنا داراى 8 ضلع بوده و فى ما بین هر ضلع از بیرون زائدهاى وجود دارد که به ستون شبیه است. هر یک از اضلاع هشتگانه داخلى داراى طاقنماهایى است که بالاى آنها داراى طاق تیزه دار مىباشد. 4 ضلع از مجموعه اضلاع یاد شده به صورت یک در میان داراى پنجره کوچکى مىباشند که روشنایى داخل بنا را تأمین کرده و عمل تهویه را انجام مىدهند . بر بالاى اضلاع هشتگانه و جایى که هشت تبدیل به شانزده مىشود، یزدى بندىهاى زیبایى وجود دارد که جلوه خاصى به بنا بخشیده است. گنبد بنا از نوع دو پوشه بوده، از داخل بصورت عرقچین و از خارج بصورت رُک کشیده مىباشد. اضلاع هشتگانه پلان عینا تا نوک گنبد رک بنا امتداد یافته است. اطراف امامزاده حمزه محل دفن اموات اهالى روستاى مبارک آباد بوده و همین امر موجب رونق امامزاده شده و لذا در سال 1380 توسّط اداره کل میراث فرهنگى استان تهران و مشارکت مالى اداره اوقاف و امور خیریّه دماوند نسبت به محوّطهسازى و مرمت اساسى آن اقدام شده است. در حال حاضر بناى امامزاده فاقد در و ضریح مىباشد و مرمت و بازساى آن نیمه کاره است. با توجّه به سبک و سیاق امامزاده و مقایسه آن با انواع دیگر، مىتوان، امامزاده را متعلّق به قرون پنجم و ششم هجرى دانست.[1]
به گزارش بقاع خبر، ایشان بعد از زندان و تبعید در روستای سولقان دار فانی را وداع می‌کند. گنبد مخروطی شکل و طلایی امامزاده، گنبدی خاص است که با سایر امامزاده‌‌های ایران متفاوت است.
طرح فعلی بقعه از یک حرم و یک ایوان تشکیل شده است که ایوان ورودی در جنوب شرقی حرم قرار گرفته است، رواقی نیز در کنار ایوان قرار دارد. چهار ستون در میانه فضای داخل حرم وجود دارد که گنبد بقعه روی آن قرار گرفته و قبر اصلی نیز بین این چهار ستون واقع شده است.
بقعه امامزاده سید محمد در بالاترین قسمت روستای سولقان قرار گرفته و ساختمان‌های مسکونی دهکده در ضلع جنوبی آن قرار دارند، و برای رسیدن به این امامزاده باید از کوچه‌های باریک و سرسبز روستا بگذرید که در تابستان بسیار روح‌نواز است.
فضای اطراف و داخل صحن امامزاده، آرامش عجیبی دارد، وجود درختان سرو، کاج و بید که سایه افکنده‌اند و نور سبز رنگی که بر ضریح و کاشی‌کاری‌های روی دیوار می‌افتد، روح هر بیننده‌ای را نوازش می‌کند.
بنای اصلی بقعه ساده و آجری است و توسط خیر ها بازسازی شده است و البته بار دیگر در سال 1382 توسط اداره اوقاف و امور خیریه کن تعمیر و مرمت شد.
جاده امامزاده داود از بالای روستای سولقان می‌گذرد و از این جاده گنبد، مناره و بقعه به خوبی پیداست.
امامزاده سید محمد نوربخش (ع) منتسب به کدام امام است؟
امامزاده سید محمد نوربخش (معروف به امامزاده نور) از عارفان، صالحان و نوادگان امام موسی کاظم (ع) بوده است که در قرن ۹ هجری قمری می‌زیسته است. ایشان بعد از مبارزات و زندانی شدن و تبعید، سرانجام در روستای سولقان دار فانی را وداع می‌کند.
کنار قبر این امامزاده، قبر دیگری نیز هست که می گویند قبر زنی است که گویا خادم این امامزاده بوده و وصیت کرده که در این مکان به خاک سپرده شود.
برای رسیدن به امامزاده سید محمد نوربخش باید از اتوبان نیایش به سمت غرب تهران حرکت کنیم، در انتهای اتوبان وارد خیابان کوهسار می‌شویم. در طول مسیر، تابلوی امامزاده داوود به چشم می‌خورد. بعد از پیمودن تقریبا ۱۰ کیلومتر به روستای سولقان می‌رسیم. روستا را که به سمت جاده امامزاده داوود طی می‌کنیم، در سمت راست و در بین باغ هایی که عمدتا درختان گیلاس است، گنبد مخروطی و زیبای امامزاده دیده میشود.
انتهای پیام/ح
به گزارش بقاع خبر، حضرت ابوالحسن(ع) صاحب کرامات و مورد توجه علما و بزرگان است .نسب امامزاده ابو الحسن با چهار واسطه به امام جعفر صادق (ع) مى رسد،به این طریق : (ابو الحسن على بن الحسین بن عیسى بن محمد بن على العریض ابن الامام جعفر بن محمد الصادق(ع)که در زیارتنامه امامزاده نیز به آن اشاره گردیده است.
ساختمان اصلى بقعه بر اساس نوشته درب وقفى حرم ،احتمالا در زمان قاجاریه احداث شده است که بر فراز آن گنبدى با کاشیهاى فیروزه اى ساخته اند و طرح مرمت و باز سازى آن در سال 1371 توسط اداره اوقاف و امور خیریه شهر رى انجام شده است .مساحت داخل بقعه حدود 70 متر مربع و بر بالاى ایوان ورودى آن کتیبه اى مشتمل بر اشعار مرثیه به خط نستعلیق گچبرى شده است.
(وقف هذاالباب على بقعه الشریفه امامزاده ابو الحسن بن امام جعفر صادق(ع) خواجه گودرزبن خواجه جمشید در زمان دولت سلطان عادل محمد شاه غازی) متعلق به قرن پنجم هجرى(سلجوقیان).
ضریح چوبى نسبتا بزرگى که به گفته مولف(آثار تاریخى تهران) به سبک معروف(خانه مربع) خراطى گردیده و در زمان قاجاریه ساخته شده و احتمالا ضریح فعلى همان ضریح است که روى مرقد نصب شده است .مرقد پوشیده از کاشیهاى فیروزه اى رنگ امامزاده در میان ضریح قرار دارد .اخیرا نیز ضریح نقره اى جدیدى توسط شخص خیرى برای این بقعه ساخته و نصب گردیده است .این بقعه از امکانات رفاهى مناسبی جهت استفاده زائرین محترم برخوردار است.بنای مزبور جزو آثار تاریخى به ثبت رسیده است.
انتهای پیام/ح
به گزارش بقاع خبر، زیارت پدیده ای مذهبی و انگیزه گردشگر مذهبی تعریف می شود که در آن، فرد یا گروه در سفر به محلی متعلق به فرقه ای خاص، به دنبال شفاعت از خدا و قدیسان آن مکان در مجموعه ای از شرایط است. برای بسیاری از زائران، سفر به زیارتگاه به مهمی یا حتی مهم تر از خود زیارتگاه است؛ چرا که زیارت، نه تنها سفری خارجی، بلکه مسافرتی درونی و معنوی است.
از آنجایی که در ایران امامزادگان زیادی وجود دارد، سفر مذهبی درون کشور بسیار متداول است از سفرهای طولانی مدت گرفته تا سفرهای کوتاه مدت. سالانه افراد زیادی به قصد زیارت هر یک از این امامزادگان راهی سفر می شود.
اکثر سفر هایی که برای زیارت از امامزادگان انجام می شود توسط افراد محلی منطقه اتفاق می افتد و به ندرت پیش می آید که افراد مسافت زیادی را برای زیارت از امامزادگان طی کنند. یکی از امامزاده های ایران، امامزاده بی بی زبیده قرچک نام دارد که در استان تهران و شهرستان قرچک واقع شده است.
معرفی امامزاده بی بی زبیده قرچک
در مورد یکی از جاذبه های مذهبی شهرستان قرچک اطلاعاتی را برای شما ارائه می دهیم. شهرستان قرچک یکی از شهرستان های استان تهران به شمار می رود که در فاصله 20 کیلومتری از شهر تهران قرار گرفته است.
این شهرستان از سمت شمال شرق به شهرستان پاکدشت، از شرق، جنوب شرق و جنوب به شهرستان ورامین، از جنوب غربی، غرب و شمال غربی نیز به شهرستان ری می رسد. در این شهرستان جاذبه های گردشگری متعددی وجود دارد که یکی از آنها که، در دسته جاذبه های مذهبی قرار می گیرد، امامزاده بی بی زبیده قرچک نامیده می شود.
گفته می شود که امامزاده بی بی زبیده از نوادگان امام امام هفتم شیعیان، امام موسی کاظم (ع) به شمار می‌رود. طبق شجره‌نامه به دست آمده از ایشان در کتابخانه آستان قدس رضوی و به تألیف و تحقیق حجه الاسلام فلسفی این‌چنین آمده است:
«بی‌بی زبیده بنت یحیی، نسب حضرت موسی بن جعفر علیه‌السلام با این واسطه این امامزاده واجب التعظیم نوه امام موسی کاظم (ع) بوده و عموی ایشان امام رضا علیه‌السلام و عمه بزرگوارشان خانم حضرت معصومه سلام‌الله علیها است».
گفته می شود زمانی که ایشان به شهادت رسیدند تنها ده سال داشتند و در راه مشهد به همراه پدرشان در محل کنونی به شهادت رسیدند و همینجا به خاک سپرده شدند.
معماری و ساختار بنای امامزاده
محوطه این مرقد حدود 500 متر مربع مساحت دارد و بنای اصلی آن به 700 سال قبل بر می گردد. این بنا در سال 1376 مورد مرمت قرار گرفت و از یک ایوان و رواقی که بعد ها به آن اضافه شد تشکیل می شود. در داخل مرقد، گچ کاری و رنگ آمیزی شده است و ضریحی که مزار بی بی زبیده در آن قرار دارد به صورت طلایی است.
پوشش سقف بنا شامل گنبد کوتاه به رنگ سبز می شود که دهانه بازی به ارتفاع 2.5 متر نیز دارد. دور تا دور این بنا را قبرستان عمومی شهر احاطه کرده، که بخشی از آن نیز به مزار شهدای دفاع مقدس و شهدای مدافع حرم شهرستان قرچک اختصاص داده شده است.
امکانات رفاهی مختلفی از جمله سرویس های بهداشتی، وضوخانه و … هم در این مکان وجود دارد که زائرین می توانند از آنها استفاده کنند. در محوطه امامزاده تعداد زیادی درخت کهنسال و سر به فلک کشیده وجود دارد که باعث طروات و زیبایی محیط شده اند.
بازدید از امامزاده بی بی زبیده قرچک
در این محل می توانید امکانات رفاهی گوناگونی را بیابید به همین خاطر می توانید به مدت چندین ساعت در این مکان بمانید و به زیارت و مناسک مذهبی مشغول شوید. از جمله فعالیت هایی که در این مکان می توانید انجام دهید خواندن زیارت نامه مخصوص امامزاده است. پس از زیارت نیز می توانید از دیگر جاذبه های گردشگری شهر قرچک نیز دیدن کنید و لحظاتی خوش و معنوی را به همراه دوستان و یا اعضای خانواده تان تجربه کنید.
به گزارش بقاع خبر، امامزاده یحیی از نوادگان حضرت امام موسی کاظم (ع) به حساب می آید و نام کامل او، ابوالفضل یحیی بن ابی هاشم محمد الجوانی بن طاهر بن علی بن محمد بن الحسن به عبیدالله بن الحسن به محمد الجوانی بن الحسن بن محمد بن عبیدالله الاعرج بن حسین الاصغر بن امام سجاد (ع) می باشد.
آستان پربرکت و با تقدس امامزاده یحیی شهریار در بخش مرکزی این شهرستان واقع شده و دارای گنبدی از خشت و گل و نیز ساختمانی بقعه ای شکل می باشد. این بنا از آجر تشکیل شده است. این بنای مقدس، محل دفن یکی از نوادگان امامان معصومی می باشد که از شهر آمل به ری نقل مکان کرده بود. این ساختمان مقدس، معماری زیبا و در عین حال ساده و شکیلی دارد که با حال و هوایی معنوی، آرامش دلنشین و منحصر به فردی را برای زیارت کنندگان به وجود می آورد. در اطراف این امامزاده که در روستای بکه شهریار قرار دارد، قبرستانی ساخته شده که به قبرهای مهاجرینی اختصاص دارد که به اینجا آمده بودند.
قدمت روستای بکه (بوکه) به سال ها پیش از اسلام باز می گردد و در آن آتشکده های فراوانی وجود داشت که همگی آن ها مدتی پس از ورود اسلام تخریب شدند و پس از ورود امامزاده یحیی به این روستا، حال و هوای اسلامی شیعه بر آن حاکم گردید. در اطراف آستان امامزاده یحیی، چند امامزاده دیگر وجود دارد که از جمله آن ها می شود به امامزاده افطس اشاره کرد که او نیز از نوادگان امام موسی کاظم (ع) بوده است. متاسفانه اطلاعات کافی در مورد زندگی نامه امامزاده یحیی و علت مهاجرت ایشان به شهریار وجود ندارد.
معماری ساختمان امامزاده یحیی شهریار
ساختمان امامزاده یحیی شهریار در یک محوطه وسیع واقع شده که 15 هزار هکتار مساحت دارد. در این محوطه، قبرستان بسیار وسیعی وجود دارد که دارای قدمت فراوان می باشد. پلان فعلی بنای امامزاده یحیی شهریار، مربعی شکل می باشد ولی به احتمال بسیار قوی در گذشته، هشت ضلعی بوده است. برخی از کارشناسان بر این باورند که علت تغییر شکل پلان آن، مرمت هایی بوده که در طول تاریخ بر روی این بنا انجام شده است. به هر حال مرمت هایی که در گذشته های دور بر روی اماکن مقدس، صورت می گرفت چندان منطبق با اصول علمی نبودند و به همین خاطر، پس از انجام مرمت، شکل اصلی بنا دچار تغییرات و تحولاتی می شده که حالتی بسیار متفاوت با ساختار اولیه اش داشت. گنبد این بنای تاریخی سبز رنگ است. در مورد معمار و سازنده این بنا هیچ کتیبه ای به دست نیامده است.
بنای امامزاده یحیی شهریار نیز از این قاعده استثناء نبوده و با تحولاتی اساسی پس از هر مرحله مرمت مواجه گردیده است. از آن جایی که در دستورات دینی، مرمت اماکن مقدس بسیار توصیه شده، مردمان هر عصری به محض آنکه نشانه های فرسودگی را در امامزاده مشاهده می کردند، بلافاصله برای تعمیرات اقدامات لازم را بوجود می آوردند. بنای امامزاده یحیی شهریار علاوه بر دارا بودن محبوبیت نزد مردم آن شهر، در بین اهالی شهرهای دیگر نیز، شناخته شده بود و افراد بسیار زیادی برای زیارت آستان این امامزاده به شهریار و روستای بکه می آمدند و دعاها و راز و نیازهای خود را در آنجا مطرح می کردند و منتظر می ماندند تا حاجتشان روا شود و برکت در زندگی هایشان بوجود بیاید. البته محبوبیت این امامزاده به حدی زیاد بود که افرادی که برای زیارت می آمدند، از آن دل نمی کندند و در آنجا ساکن می شدند.
پوشش سقف گنبدی شکل این مکان تاریخی مقدس، با کاهگل پوشیده شده و در آن خبری از کاشکاری هایی که در سایر بناهای تاریخی می بینیم نیست. تزئینات نماکاری این آستان مقدس، با استفاده از آجر انجام پذیرفته و در عین سادگی و خلوص، جلوه ای خاص به این بنا بخشیده که دل هر بیننده ای را می رباید. شاید یکی از اصلی ترین ویژگی های معماری ساختمان امامزاده یحیی شهریار را باید در سادگی توام با دلربایی آن دانست که حال و هوایی بسیار خاص و ویژه خلق نموده است. در حقیقت باید گفت که جذابیت این بنای تاریخی بیشتر از آنکه مدیون تزئینات خاص معماری باشد، متاثر از حال و هوای معنوی و روحانی حاکم بر آن است.
در حوالی ساختمان امامزاده، سفالینه هایی یافت شده که بر طبق کاوش های باستان شناسی به سده های نخستین اسلامی تعلق دارد. دیوارهای امامزاده از آجر و گل ساخته شده اند. در پای دیوار سمت غربی امامزاده یحیی سنگ قبری یافته گردیده که قدمت آن طبق نوشته روی آن به 259 سال پیش بازمی گردد. بر روی دیوارهای ساختمان امامزاده یحیی، سطوح صافی ایجاد شده که هیچ عنصر تزئینی و یا نوشته ای بر روی آن دیده نمی شود. شکل، فرم و اندازه این سطوح صاف مستطیلی کاملا یکسان و مشابه هم می باشد. فرضیه ای وجود دارد که بر طبق آن، شاید زمانی روی آن دیوارها تزئیناتی موجود بوده که امروزه اثری از آن باقی نمانده ولی برای این فرضیه هیچ دلیل و یا سند قابل قبولی تاکنون ارائه نشده است. به هر حال این محوطه تاریخی ویژگی های جالب و درخور توجهی دارد که آن را شایسته این می گرداند که بیشتر مورد تحقق و پژوهش قرار بگیرد تا به حقایق بیشتری در خصوص آن دست یافت.
موقعیت جغرافیایی امامزاده یحیی
امامزاده یحیی شهریار در استان تهران و در روستای بکه از توابع شهریار واقع شده است. شهریار در سمت جنوب غربی استان تهران قرار دارد و از طرف جنوب با زرندیه و رباط کریم، از شمال و شمالغرب با کرج و از سمت شرق با تهران و اسلامشهر همسایه است. شهریار و به خصوص روستای بکه، که امامزاده یحیی در آن واقع شده، دارای آب و هوایی معتدل و بسیار دلنشین است. خاک این منطقه بسیار حاصلخیز می باشد و محصولات فراوانی هر ساله از آن به دست می آید. از گذشته های دور تا به امروز، این منطقه را به خاطر میوه های آبدار و خوش طعم آن می شناسند و خاطرات بسیار زیادی از سرسبزی و طراوت آن منطقه در خاطرشان نقش بسته است.
این منطقه، آب و هوایی ییلاقی دارد و در فصل زمستان به شدت سرد و سوزناک می شود. با این حال در طول قرون و اعصار متمادی مردمان این سرزمین، شهریار را به عنوان سکونتگاه زیستی خود برگزیده اند. این شهر در قرن های مختلف، چه پیش از ورود اسلام و چه پس از آن بین مردم محبوبیت داشته و همواره پر رونق بوده است. از این منطقه چه در اطراف بقعه امامزاده یحیی شهریار و چه در مناطق دورتر، آثار و بناهای تاریخی متعددی به دست آمده و در کتب تاریخی گوناگون از آن نام برده شده است. شهریار در حدود 1110 از سطح دریا ارتفاع دارد.
تاریخچه امامزاده
همانطور که اشاره شد امامزاده یحیی، از نوادگان امام موسی کاظم (ع) بوده و در جوانی از شهر آمل به ری مهاجرت کرد و تا پایان عمرش در آنجا زندگی کرد. در طول حیات امامزاده یحیی عده زیادی از مردم به سوی روستای بکه مهاجرت کردند و حتی پس از مرگ نیز در همان جا دفن شدند و برای این مهاجرین یک قبرستان وسیع در اطراف بقعه امامزاده ساخته شد که آثار آن بر جای مانده است. قدمت این قبرها بازه های زمانی متنوعی را شامل می شود و فرم و شکل سنگ های این مزارها گوناگون و جذاب است. اکثر افرادی که به زیارت امامزاده یحیی شهریار می روند از قبور اطراف آن نیز بازدید می کنند. امامزاده یحیی شهریار در روستایی به نام بوکه (بکه) قرار دارد. کلمه بکه از بتکده گرفته شده است. در گذشته چون در این روستا چندین آتشکده وجود داشت، مسلمانان به آن بتکده می گفتند.
جاذبه های گردشگری
شهریار، یکی از پر جاذبه ترین نقاط ایران است. کافی است به این شهر و دیار سفر کنید تا در هر قدم جاذبه ای دوست داشتنی بیابید که از گردش و تفریح در آن لذت ببرید. این منطقه هم از جاذبه های گردشگری تاریخی و باستانی برخوردار است و هم مناظر طبیعی بسیار جذاب و دلربایی دارد که چشم هر بیننده ای را به خود خیره می سازد. هر فردی که به این منطقه سفر کرده خاطره ای خوش و به یادماندنی از آن را با خود به یادگار برده است. از جمله جاذبه های گردشگری اطراف امامزاده یحیی شهریار می توان آتشکده تخت رستم، تخت کیکاووس، روستای قلعه دهشاد، باغات و مناظر دیدنی اطراف آن، تپه جوقین، قره تپه و … اشاره کرد که در ادامه این یادداشت به معرفی چند مورد از آن ها می پردازیم تا اگر روزی به آنجا سفر کردید از دیگر جاذبه های آن منطقه نیز بازدید به عمل آورید.
روستای قلعه دهشاد: این روستا نیز یکی از روستاهای اطراف شهریار می باشد که در مورد قدمت آن برخی معقدند که به دوران اشکانی بازمی گردد و برخی می پندارند که از دوران ساسانیان برجای مانده است. یکی از نکات بسیار جالب در خصوص قلعه بسیار وسیع این روستا آن است که هنوز هم عده ای مردم بومی این منطقه درون این قلعه به زندگی مشغول می باشند. از امامزاده یحیی شهریار تا روستای قلعه دهشاد حدود 31 کیلومتر فاصله وجود دارد که با 36 دقیقه رانندگی با سرعت مجاز و در مسیری بدون ترافیک می توانید به آن برسید. برای رسیدن با آنجا لازم است که وارد آزادراه تهران_ساوه شوید و به سوی جاده اکبرآباد برانید تا به روستای قلعه دهشاد برسید.
آتشکده تخت رستم: این آتشکده یکی از آثار برجای مانده از دوران ساسانیان می باشد که از سنگ های متعددی ساخته و در مکانی مرتفع و سرسبز واقع شده است. آتشکده تخت رستم در فاصله 16 کیلومتری امامزاده یحیی شهریار واقع شده است که با حدود نیم ساعت به راحتی می توانید به آنجا برسید. برای رسیدن به تخت رستم در ابتدا به سمت غرب در خیابان مشتری شرقی برانید تا به بلوار رسول اکرم برسید و سپس از آنجا به سوی خیابان گلبرگ برانید تا وارد جاده قشلاق شوید. سپس مسیر خود را در خیابان شهید عباس بیات ادامه دهید تا به بلوار زرین قبا و از آنجا به آتشکده تخت رستم برسید.
تخت کیکاووس: این بنا نیز از دوران ساسانیان برجای مانده و آتشکده ای است که اندکی پس از ورود اسلام به ایران، آتش آن همچنان روشن باقی ماند ولی به مرور زمان تبدیل به مکانی متروکه شد. از آن جایی که تخت کیکاووس بر روی تپه ای زیبا و خرم قرار دارد بازدید از آن هم برای علاقمندان به طبیعت جذاب است و هم برای دوستداران تاریخ و آثار باستانی. تخت کیکاووس در فاصله 20 کیلومتری، امامزاده یحیی شهریار واقع شده و با حدود سی دقیقه رانندگی در مسیری بدون ترافیک می توانید به آن جا برسید. در ابتدا باید از بلوار رسول اکرم به سوی خیابان امام رضا بروید و این مسیر را ادامه بدهید تا به تخت کیکاووس برسید.
آدرس امامزاده یحیی شهریار در روستای بوکه (بکه) کجاست و مسیر دسترسی به آن
اگر قصد دارید به زیارت امامزاده یحیی بروید و از این بنای تاریخی بازدید به عمل آورید و در روستای بوکه به گردش بپردازید لازم است که بدانید این روستا در فاصله 5 کیلومتری شهریار واقع شده و شما برای رسیدن به آن می توانید هم از خودروی شخصی استفاده کنید و هم از وسایل حمل و نقل عمومی بهره ببرید. اتوبوس هایی در شهریار وجود دارند که شما را به این روستا می رسانند. اما اگر قصد دارید که از طریق خودروی شخصی به آنجا بروید لازم است که ابتدا وارد بلوار شهید مدرس شده از آنجا به بلوار ولیعصر رفته و سپس مسیر خود را در خیابان مشتری شرقی در بوکه (بکه) ادامه دهید. برای زیارت این امامزاده نیاز به پرداخت هزینه ورودی نیست.
آدرس امامزاده یحیی شهریار در روستای بوکه (بکه): استان تهران، شهرستان شهریار، بخش مرکزی، دهستان جوقین، روستای بکه
منبع: سایت لوکس ویلا
بقاع خبر: امامزاده غفار معروف به امامزاده ملا (علیه السلام) در یبر پاکدشت در استان تهران از اماکن مذهبی می باشد. در یبر جاذبه های تاریخی و مذهبی متعددی وجود دارد که پذیرای گردشگران هستند.
مقبره امامزاده غفار (ع) معروف به امامزاده ملا در شرق یبر و در فاصله پنج کیلومتری پاکدشت واقع گردیده است. اصل بنای آن قاجاری و داری گنبد کوچک و کاهگلی است. این بقعه با چهل متر مربع مساحت در فهرست آثار تاریخی-فرهنگی میراث فرهنگی به ثبت رسیده است.
به گزارش بقاع خبر به نقل از شبستان، آستان مقدس امامزاده علی اکبر(ع) در منطقه چیذر قرار دارد. به گفته راویان محلی تاریخ بنا به قرن پنجم برمی گردد. این امامزاده فاقد شجره‌نامه مشخص و قابل اعتماد میباشد اما شجره او را منتسب به علی بن حسین(ع)، امام چهارم شیعیان می‌دانند. بعضی از افراد قدمت امامزاده را مربوط به ۹۰۰ سال قبل می‌دانند و بعضی دیگر آن را مقارن با ورود عبدالعظیم به شهرری می‌شمارند. هرچند که مکان امامزاده علی اکبر، قبل از انقلاب اسلامی صرفاً یک گورستان محلی برای دفن اموات بوده و کمتر زیارت از امامزاده مورد استقبال قرار می‌گرفته‌است اما پس از انقلاب، با آوردن پیکر شهدای جنگ ایران و عراق که در میان آنها، شهدایی با پسوند «چیذری» هم زیاد به چشم می‌خورد و نیز با تشکیل هیئت رزمندگان شمیرانات و حضور محمود کریمی، از مداحان اهل بیت در اعیاد و عزاداری‌ها و گهگاه در شبهای جمعه گلزار شهدای امامزاده علی اکبر به محلی برای برگزاری جلسات سخنرانی و عزاداری و به تعبیر بهتر به یک پایگاه مذهبی در شمال شهر تهران تبدیل شده‌است.
.jpg)
بقعه به علت واقع شدن در چیذر به نام، امامزاده علی‌اکبر(ع) چیذر شهرت دارد. با افزایش تعداد شهدای مدفون، هیئت امنا به دستور اداره اوقاف، بنیاد شهید، بنیاد جانبازان، بنیاد مستضعفان و صنایع دفاع برای رسیدگی به وضعیت بقعه اقدام به گسترش و تعمیر بقعه کردند و کم‌کم، طی سال‌ها بقعه به صورت کنونی درآمد.
.jpg)
در جنوب امامزاده مسجد قائم چیذر قرار دارد. اماکن فرهنگی، آموزشی و تربیتی که در اطراف بقعه دیده میشود، عبارت‌اند از موزه شهدای امامزاده علی‌اکبر، مدرسه راهنمایی، دبیرستان، دبستان دخترانه و ورزشگاه باستانی آیت‌الله طالقانی. بناهای اطراف بقعه غالباً نوساز و عمدتاً مسکونی و بعضاً واحدهای تجاری‌اند. به دلیل قرار گرفتن امامزاده در وسط پهنه چیذر، مغازه‌های مختلف و متنوعی در اطراف بقعه دیده میشود.
سنگ‌های مزار قدیمی و اوضاع بقعه حاکی از آن است که بنای قدیم‌تری داشته و محل اعتکاف و مأوای درویشان بوده است. این بقعه ساده و بی‌پیرایه در قسمت غربی تپه متصل و مشرف به قریه قدیمی چیذر بود.
از سال 1370 ه.ش،بازسازی امامزاده آغاز میشود. علت این بازسازی دفن شهدای جنگ تحمیلی بود، که از یک سو، باعث توسعه امامزاده و، از سوی دیگر، موجب توجه نهادها و مراکز دولتی به آن شد. بازسازی و احداث موزه سه یا چهار سال به طول انجامید. شهرداری بازسازی فضای بیرونی، اداره اوقاف بازسازی فضای درونی، و بنیاد شهید احداث موزه و حسینیه را به عهده گرفتند. در نهایت، در سال 1376 ه.ش، موزه افتتاح شد و بازسازی ضریح و گنبدخانه به اتمام رسید. کاشی‌کاری‌ها در سال 1378 و 1379 ه.ش انجام یافت، و فضای گنبدخانه بعد از بازسازی توسعه داده شد؛ ارتفاع سقف افزایش یافت.
