Category: مدافعان حرم

«دفاع از حرم» ریشه در قرآن کریم دارد

حجت الاسلام و المسلمین سیدناصر احمدی در گفت و گو با خبرنگار بقاع نیوز گفت: حضور مسلمانان از کشورهای مختلف در سوریه برای دفاع از حریم امامت و ولایت به تاسی از کلام قرآن کریم و آموزه های اهل بیت عصمت و طهارت (ع) است.

امام جماعت مسجد طوس تهران خاطرنشان کرد: مدافعان حرم از سراسر جهان از جمله ایران، افغانستان (لشکر فاطمیون)، پاکستان (تیپ زینبیون)، عراق و لبنان با شعار «هَیْهَاتَ مِنَّا الذِّلَّه» و «کلّنا عبّاسُکِ یا زینب» مجاهدانه و مخلصانه جان در مسیر ایمان و عقیده گذاشته اند.

کلام رهبر انقلاب درباره شهدای مدافع حرم

وی با اشاره به کلام مقام معظم رهبری، حضرت آیت الله العظمی خامنه ای درباره مدافعان حرم «امروز مسئله‌ی شهدای دفاع از حریم اهل‌بیت مطرح است؛ این از آن ماجراهای عجیب تاریخ است. ما در دوران جنگ جوانها را تشویق میکردیم به اینکه بروید به میدان جنگ، اجابت میکردند و میرفتند؛ امام یک سخنرانی میکردند، خیل جوانها راه می‌افتادند میرفتند [امّا] امروز ما چنین تشویقی نمیکنیم، درعین‌حال این انگیزه چقدر قوی است، این ایمان چقدر شفّاف است که این جوان از ایران، از افغانستان، از کشورهای دیگر راه می‌افتد، بلند میشود از همسر جوانش، از کودک خردسالش، از زندگی راحتش میگذرد، میرود در یک کشور غریب، در یک خاک غریب، در راه خدا مجاهدت میکند و به شهادت میرسد. این چیز کوچکی است؟ قدم‌به‌قدم تاریخ انقلاب اسلامی از این شگفتی‌های تاریخ‌ساز به خود دیده است؛ اینها شگفتی است»، اضافه کرد: تاریخ مطمئنا از شهدای مدافع حرم ایرانی، افغانی، پاکستانی، عراقی، لبنانی و سایر بلاد با سربلندی و شکوه یاد خواهد کرد.

حجت الاسلام و المسلمین احمدی با بیان اینکه بسیاری از مدافعان حرم، جوانانی هستند که به تازگی ازدواج کردند یا صاحب فزرندانی خردسال هستند اما با ایثار کم نظیر در برابر جبهه کفر و استبکار ایستاده اند، گفت: اینگونه دفاع کردن ریشه در تاریخ اسلام و شهدایی مانند حنظله بن ابی عامر دارد. حنظله جوانى از انصار مدینه بود که همراه مسلمانان در جنگ احد حاضر شد. زمان این جنگ با شب عروسی او همراه شده بود. به همین دلیل از حضرت محمد (ص) خواست که در مدینه بماند و حضرت نیز به او اجازه داندند.

حنظله صبح روز بعد روانه میدان نبرد شد و آنچنان مبارزه و شهادتش قشنگ و جانانه بود که نامش در میان سایر شهدا درخشش خاصی پیدا کرد. نکته مهم اینکه وی پیش از آنکه غسل جنابت کند، روانه احد شد و چون به شهادت رسید، فرشتگان الهی او را غسل داندند.

پیامبر اسلام در این باره فرمودند «فرشتگان او را غسل می‌دهند» (ابن هشام، ج۳، ص۵۹۴.). از آن پس، حنظله به غسیل الملائکه و فرزندانش به بَنو غسیل الملائکه مشهور شدند (ابن سعد، ج۵، ص۶۶؛ ابن جوزی،المنتظم، ج۶، ص۱۹).

برتری مجاهدین برقاعدین

استاد حوزه علمیه با اشاره به آیه «لا یَسْتَوِی الْقَاعِدُونَ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ غَیْرُ أُولِی الضَّرَرِ وَالْمُجَاهِدُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ فَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِینَ بِأَمْوَالِهِمْ وَأَنْفُسِهِمْ عَلَى الْقَاعِدِینَ دَرَجَهً وَکُلا وَعَدَ اللَّهُ الْحُسْنَى وَفَضَّلَ اللَّهُ الْمُجَاهِدِینَ عَلَى الْقَاعِدِینَ أَجْرًا عَظِیمًا»(سوره مبارکه نساء، آیه ۹۵)، خاطرنشان کرد: خداوند تصریح دارند که هرکس در راه ایمان و عقیده خود با بذل جان و مالش مبارزه کند، مطمئنا بر کسانی که هیچ حرکتی نمی کنند و کنج آسایش و آرامش بر می گزینند، برتری دارند. آیه ۹۵ سوره نساء همچنین بر مذمت کسانی که حاضر به جهاد مبارزه نیستند نیز تاکید دارد.

ویژگی های مدافعان لشکر فاطمیون

وی اضافه کرد: تنها ایمان و عشق به ولایت است که می تواند مردمانی را از سراسر جهان حول محور جهاد و دفاع از حرم جمع کند همچنان که مدافعان افغانی که عمدتا در لشکر فاطمیون حضور دارند با صبر، ایثار، تواضع، مظلومیت و رشادت از حرم بی بی جان، حضرت زینب کبری (س) دفاع می کنند.

حجت الاسلام و المسلمین احمدی در پایان گفت: ایثار، رشادت، صبر، ولایت مداری و اطاعت از امر رهبر، مهم ترین ویژگی های تمام مدافعان حرم و شهدای مخلص دفاع از حریم امامت و ولایت است.
انتهای پیام/

به گزارش بقاع نیوز،پدر شهیدمدافع حرم حامد جوانی ضمن عرض تسلیت به مناسبت ایام سوگواری سیدالشهدا(ع) و یاران باوفایش اظهار کرد: خاطره‌گویی فرزند برای پدر و مادر خیلی سخت است، چرا که از بدو تولد تا زمان حیات فرزند، تمامی لحظه‌ها برای برای پدر و مادر خاطره‌ است.

وی با بیان خاطره‌ای از فرزند شهیدش در بیمارستان ادامه داد: در سال ۸۴ حامد را به خاطر اینکه ناخن‌هایش داخل گوشت پایش می‌رفت، او را نزد دکتر بردیم؛ دکتر نیز با نسخه‌ای تجویز کرد و گفت که مسئله‌ای بسیار ساده است و بسیار ساده درمان خواهد شد.

وی در این خصوص اضافه کرد: زمانی که فهمیدم نسخه‌ای که دکتر نوشته است در واقع همان عمل جراحی است، بسیار بی‌تاب شده و بی‌قراری کردم، حاضران در بیمارستان مرا دلداری دادند که موضوعی بسیار ساده است و نیازی به بیقراری ندارد؛ من در پاسخ گفتم، این برای شما ساده است، می‌خواهند جگرگوشه‌ی مرا به اتاق عمل ببرند.

پدر شهید مدافع حرم جوانی با اشاره به همین ماجرا یادآور شد: من که از یک عمل جراحی ساده برای پسرم بی‌تابی می‌کردم، ده سال بعد از این ماجرا به گونه‌ای پسرم را از سوریه آوردم که هر کس از وضعیت او می‌پرسید، می‌گفتم رجوع کنید به مقتل حضرت ابوالفضل عباس(س)؛ چرا که وضعیت حامد کاملا با حضرت ابوالفضل عباس(س) صدق می‌کرد.

وی با بیان خاطره‌ای از روزهای بستری شدن حامد جوانی در بیمارستان، تاکید کرد: حامد به مدت ۴۱ روز در کما بود که ۲۱ روز آن را در تهران بستری بود، در ایام بستری شدن او روزی از بیمارستان با من تماس گرفتند که اشخاصی برای عیادت حامد آمده‌اند، خودم را به بیمارستان رساندم و سردار سلیمانی و سردار شهید همدانی را نزد پسرم دیدم.

پدر شهید مدافع حرم “حامد جوانی” گفت: در جریان صحبت‌هایم با سردار سلیمانی و سردار شهید همدانی که به عیادت حامد آمده بودند، چشم هر دو سرداربا دیدن حامد از اشک پر شده بود؛ در این حال اشاره ای به جسم حامد کرده و گفتم “هذا من فضل ربی” و ما با افتخار سرمان را نزد اهل بیت بلند خواهیم کرد؛ چرا که پسرانمان را برای دفاع از دین و ناموس راهی شهادت کرده و خودمان نیز آماده‌ی شهادتیم

این پدر شهید مدافع حرم ادامه داد: سردار سلیمانی در جریان عیادت از پسرم و در بیان رشادت‌های حامد گفت که “من برای شهادت حامد ناراحت نیستم، ناراحتی من از این است که مجاهدی را از دست دادیم که کم‌یاب بود”.

وی یادآور شد: سردار همدانی نیز در جریان همین عیادت و در وصف ایمان و شجاعت حامد، خاطره‌ای بیان کرد و گفت که “روزی در حرم حضرت زینب(س) نسشته بودیم که حامد جوانی آمد و گفت، چرا نشسته‌اید بلند شوید تا عزاداری کنیم، که حضرت زینب(س) برای تنهایی‌اش دلتنگ نشود”.

وی تاکید کرد: از این رو در حرم حضرت زینب(س) عزاداری به پا کردند؛ چرا که امروز حرم حضرت بیش از هر زمان دیگری خلوت بوده و تنها تنی چند از مجاهدان و رزمندگان به زیارت می‌روند.

جوانی یادآور شد: بعد از مراسم، حامد برای نبرد در یک منطقه‌ی شیعه‌نشین تحت محاصره اعلام آمادگی کرده و عازم شد که بعد از دو روز، محاصره‌ی منطقه را شکسته و آزاد کردند؛ بعد از بازگشت حامد از نبرد، داعشی‌ها او را با موشک ترور کردند.

این پدر شهید مدافع حرم تشریح کرد: حامد در نبرد شهید نشد، بلکه او را بعد از نبرد ترور کردند و دشمنان فکر می‌کردند که یکی از مجاهدان را از صحنه‌ی جنگ خارج کرده‌اند در حالی که بعد از آن، و با هر قطره‌ی خون شهدای مدافع حرم،صدها مدافع راهی این راه مقدس شده و همواره نیز در جبهه‌های حق علیه باطل حضور دارند.

وی با اشاره به اینکه ورد زبان تمامی شهدا، دفاع از حجاب بوده است، بیان کرد: شما بانوان اگر می‌خواهید که یاد شهدا را گرامی‌ بدارید، چادر خود را حفظ کنید که این چادر و حجاب، کمر دشمنان اسلام را می‌شکند؛ چرا که حجاب شما رنگین‌تر و تاثیرگذارتر از خون شهیدان است.

گفتنی است، تجمع بزرگ رهروان زینبی در آستان مقدس امام‌زاده سید حمزه(ع) با حضور جمعی از بانوان زینبی برگزار و در پایان نیز از خانواده‌های شهدای مدافع حرم استان تجلیل شد.
انتهای پیام/

همیشه اینگونه بوده است که عاشقان شهادت ، در طول تاریخ خود را به مشهد خویش رسانده اند ومرتضی عطایی ایرانی مجاهد رزمنده لشگر فاطمیون با نام جهادی ابوعلی ازجمله آنان بود .
ابوعلی پس از حضور در سوریه حماسه های ماندگاری از خود در تل قرین، تدمر، دیرالعدس، بصرالحریر، القراصی و خان‌طومان به یاد گار گذاشت . این سرزمین ها شاهد شجاعت‌ها و جان‌فشانی‌های زیادی ازمرتضی عطایی با نام جهادی ابوعلی بوده اند .
عطایی رزمنده‌ای مانوس شهید سیدابراهیم صدرزاده دیگر ایرانی شهید لشگر فاطمیون که همواره در شکست و پیروزی این جمله شهید صدرزاده را تکرار می‌کرد «هدف ما جلب رضایت پروردگار است، چه پیروز شویم یا اینکه شکست بخوریم دست از مبارزه برنمی‌داریم.»
شهید مرتضی عطایی معروف به ابوعلی از معدود ایرانی‌های لشکر فاطمیون بود که با شناسنامه افغانستانی به سوریه اعزام شده بود. ابوعلی پس از شهادت سید ابراهیم در تاسوعای ۱۳۹۴ نقل نموده بود .«خواب دیدم که هر دو در محضر اربابمان ابی‌عبدالله(ع) هستیم» و چه زود رویای صادقانه او به تعبیر شد و روز یک‌شنبه ۲۱ شهریورماه ۹۵ مصادف با روز عرفه در لاذقیه سوریه به شهادت رسید و در کنار دوستان شهیدش آرام گرفت .
انتهای پیام/

به گزارش خبرنگار فضای مجازی بقاع نیوز: ” مصطفی صدر زاده ” ؛ با نام جهادی ” سید ابراهیم ” ازجمله رزمندگان ایرانی بود که با اسم و هویت افغانستانی وارد لشگرفاطمیون شده بود . ابتدای ورود به لشگر مربی تک‌تیرانداز بود و بعد شده بود فرمانده گردان. وقتی جانشینی فرمانده لشکر فاطمیون را هم به او پیشنهاد دادند گفته بود .: می‌خواهم در وسط میدان باشم.
سید ابراهیم همیشه در عملیات ها اولین نفربود که به دل دشمن می زد ، آن‌قدر در دل بچه های فاطمیون جا باز کرده بود که همه رزمندگان فاطمیون عاشق مصطفی شده بودند.
بعد سی ماه حضور درلشگر فاطمیون روزقبل از شهادتش به دوستانش گفته بود : فردا فقط با یک گلوله شهید می‌شوم و حتی ساعت شهادت خودش را به دوستان خود گفته بود. ظهرتاسوعای حسینی ، آن طوری که خودش دلش می‌خواست ؛ توسط تک ‌تیرانداز نیروهای تکفیری در حلب سوریه و در عملیات محرم به شهادت رسید و چند روز بعد در شهریار به خاک سپرده شد.
انتهای پیام/

به گزارش بقاع نیوز: وضعیت بدی بود . بیش از ۷۵ درصد کشور سوریه در اشغال مسلحین بود و ۲۵ درصد از آن دست حکومت مرکزی مانده بود. با خود آقای بشار صحبت کردیم و قرار شد ما جوانان را آموزش بدهیم و هر موقع نیاز شد ارتش از این‌ها استفاده کند. هر هفته حدود ۶۰۰ نفر از این جوانان جذب می‌شدند.

نقطه نظرات دقیق سید حسن نصرالله
حضرت آقا فرموده بودند ، سیاست‌های کلان محور مقاومت و سوریه زیر نظر سیدحسن نصرالله باشد . لذا ایشان طبق فرمایشات حضرت آقا کلیه‌ی امور مربوط به سوریه را مدیریت می‌کرد. بر همین اساس حاج قاسم گفتند : این نقشه‌ی راه را ببرید و به سیدحسن نشان بدهید و اگر موافق بودند، کار را شروع کنید. ما هم رفتیم و این سند راهبردی را به ایشان دادیم و قرار شد ایشان یک هفته مطالعه کند و بعد جواب را بدهد. یک هفته بعد در بیروت به حضور سیدحسن نصرالله رسیدیم. نماز مغرب و عشا را با ایشان خواندیم و بعد از نماز جلسه شروع شد که تا نماز صبح به طول انجامید . و به جز نیم ساعت که برای غذا خوردن متوقف شد، یکسره ادامه پیدا کرد و برای نماز صبح پایان یافت.
سیدحسن درپایان جلسه به ما گفتند : بسیار طرح خوبی است اما در حوزه‌ی سیاسی، اقتصادی و فرهنگی نیازی به کار نیست . این ۳ ماموریت در این ۵ حوزه از سند راهبردی را کنار بگذارید. فقط بحث نظامی و امنیتی در اولویت است. یک هفته به طول انجامید تا سند اصلاح شود. آن سه اقدام راهبردی مورد تذکر سیدحسن را کنار گذاشتیم و فقط در حوزه‌ی امنیتی و نظامی برنامه را تهیه کردیم.

وضعیت بغرنج سوریه
در آن موقع بیش از ۷۵ درصد کشور سوریه در اشغال مسلحین بود و ۲۵ درصد از آن دست حکومت مرکزی مانده بود. وضعیت بسیار خطرناک بود و اصلا کار سوریه تقریبا تمام شده بود.همه‌ی ارتش از پادگان‌ها بیرون آمده و در شهرها درگیر بودند، سربازان اهل تسنن مانده در پادگان هم، پادگان را رها کرده و رفته بودند. البته نه اینکه به مسلحین وصل شوند، رفته بودند در روستاها و شهرهای خودشان. چون احساس می‌کردند در این درگیری‌ها بی‌خودی کشته می‌شوند. ارتش هم هرچه توان داشت وارد صحنه کرده بود و به نیروی کمکی نیاز داشت. مثل کشور ما هم نبود که پلیس و سپاه داشته باشد.

ایده تشکیل بسیج مردمی
زمانی که این آشفتگی را در ارتش سوریه مشاهده کردیم، یکی از اقدام‌های راهبردی ما مشارکت دادن مردم برای کمک به ارتش، جهت عبور از بحران بود. مسئولین سوری پرسیدند که معنی این اقدام چیست؟ گفتیم: یعنی تشکیل بسیج مردمی و برایشان توضیح دادیم که مخالفت کردند.با خود آقای بشار صحبت کردیم و قرار شد ما جوانان را آموزش بدهیم و هر موقع نیاز شد ارتش از این‌ها استفاده کند. ارتش سوریه نیز دیگر توان آموزش نداشت و درگیر جنگ شده بود. ما جوانان را جذب و آموزش دادیم. هر هفته حدود ۶۰۰ نفر از این جوانان جذب می‌شدند. دوره‌ی آموزشی آنان نیز ۱۲ روزه بود.

نیروهای مردمی آموزش دیده و نجات سوریه
اسفند ۹۱ تروریست‌ها کاملا به نقطه پیروزی نزدیک شده بودند. آن‌ها با حمایت همه جانبه عربستان، قطر، امارات و کشورهای غربی توانستند حلقه محاصره را تنگ‌تر و به کاخ ریاست جمهوری سوریه در دمشق نزدیک شوند. طوری که عنقریب کاخ را به اشغال خود درآورند. آن شب وضعیت بسیار بغرنجی پیش آمده بود. البته خانواده‌ها را فرستاده بودیم به جاهای امن. بشار اسد هم کار را تمام شده می‌دانست و دنبال رفتن به یک کشور دیگر بود.
آخرین پیشنهاد آن شب به بشار اسد داده شد. گفتم: حالا که همه چیز تمام شده و کاخ ریاست جمهوری در آستانه‌ی سقوط می‌باشد، شما باید این آخرین پیشنهاد ما را عملی کنید. چه کنیم؟ گفتم: در اسلحه خانه‌ها را باز کنید و مردم را با اسلحه‌های موجود در آن مسلح کنید تا خود مردم جلوی این تروریست‌ها را بگیرند.
با این پیشنهاد موافقت کردند و همان شب با این اقدام سوریه از سقوط حتمی نجات پیدا کرده بود و مردم تروریست‌های تکفیری را از اطراف کاخ ریاست جمهوری و بعد هم شهرهای سوریه عقب راندند. همین نیروها، هسته اولیه تشکیلاتی به نام «دفاع وطنی» را شکل دادند که الان در سوریه با تکفیری‌ها می‌جنگند.

انتهای پیام/

رزمنده مدافع حرم «جواد الله‌کرم» که داوطلبانه در راه دفاع از حرم عقیله بنی‌هاشم حضرت زینب(س) از تهران به سوریه اعزام شده بود، در حملات گروه‌های تکفیری به شهرک «خان‌طومان» در جنوب غرب حلب، به درجه رفیع شهادت نائل شد.

به گزارش بقاع نیوز ، خبر شهادت «جواد الله‌کرم» در سوریه تأیید شد. اردیبهشت ماه سال ۹۵ در پی نقض آتش‌بس توسط عوامل تکفیری در اطراف حلب سوریه و حملات وحشیانه آنها به شهرک خان‌طومان، تعدادی از نیروی مستشاری کشور به شهادت رسیدند.

رزمنده مدافع حرم «جواد الله‌کرم» که داوطلبانه در راه دفاع از حرم عقیله بنی‌هاشم حضرت زینب(س) از تهران به سوریه اعزام شده بود، در حملات گروه‌های تکفیری به شهرک «خان‌طومان» در جنوب غرب حلب، به درجه رفیع شهادت نائل آمد و به جمع کاروان شهدای مدافع حرم پیوست. پیکر این شهید جاویدالاثر، همچنان مفقود است.

با تأیید خبر شهادت این مستشار نظامی، مراسم یادبودی برای او در تهران برپا می‌شود. این مراسم پنج‌‌شنبه ۳۱تیرماه از ساعت ۱۷ الی ۱۹:۳۰ با سخنرانی حسین الله‌کرم و مداحی حسین سازور در مسجد امام باقر(ع) واقع در محله مهرآباد جنوبی برگزار می‌شود.

انتهای پیام/
منبع:تسنیم

حکایت زندگی مجاهدانی که روانه دفاع از حرم اهل بیت می شوند ، شنیدنی و خواندنی است . شور وشوق زندگی در ذره ذره وجودشان موج می زند . اما ، شوق دفاع از حریم اهل بیت از چنان جاذبه ای برخورداراست که با همه علاقه اشان به همسر و فرزند روانه می شوند .به سلامت باز می گردند یا به درجه جانبازی نایل می شوند و یا در جنات عدن ماوا می گزیند .
شنیدن این حکایت ها ما را به این باور می رساند که لیلی و مجنون‌ افسانه ای تنها متعلق به گذشته نبوده وعشق های زمینی نمونه ای از عشق های حقیقی و آسمانی است . حکایت زندگی کوتاه فرزانه ابویسانی و رضا دامرودی از فروردین ۹۲ تا مهر ۹۴ نمونه ای است از زندگی شیرین ولذت بخش که روایت گرش با اشک و بغضی های ممتد ان را بازگو می کند .

آغاز آشنایی ، ازدواج و اعزام به سوریه :
دانشگاه جوین درس می‌خواندیم ؛ رضا سال آخرگیاه پزشکی بود و من سال اول مدیریت صنعتی . آذر۸۹ با هم آشنا شدیم، ۱۷ دی ۹۱ آمد خواستگاری، ۱۷ اسفند همان سال عقد کردیم و ۱۱ فروردین ۹۲ ازدواج. از بعد ازدوجمان یازدهم هرماه برام پیام تبریک می‌فرستاد. سا ل ۹۳ بود که تصمصم گرفت برود سوریه . یک روز بهم زنگ زد و گفت : می‌خواهد خبر مهمی به من بدهد، خیلی خوشحال بودم . با خودم فکرکردم حتما اتفاق مهمی برای زندگی مان افتاده . اما وقتی گفت کارش درست شده و می‌خواهد به سوریه برود خیلی ناراحت شدم و نمی‌دانستم باید چه جوابی بدهم، فقط گفتم برای چه می‌خواهی بروی که رضا گفت آقا امر کرده، بعد گفت به خاطر حضرت زینب(س) و بچه‌های آنجا می‌روم.
روزهای بعد که رضا برای آموزش به مشهد می رفت ، کارم شده بود گریه کردن و تلاش برای منصرف کردنش از رفتن به سوریه . به‌هیچ‌وجه فکر شهادتش به ذهنم خطور نمی‌کرد، اما تحمل دوری‌اش را نداشتم و گریه می‌کردم، رضا هم می‌گفت فقط دو ماه می‌مانم.
قبل از اعزام رضا به سوریه دنبال خانه می‌گشتیم تا جابه‌جا شویم، من می‌دیدم که او از یک طرف شوق رفتن دارد و از طرف دیگر نگران مسائل زندگی و دختر کوچکمان است. یک روز به من گفت از حضرت زینب و ابوالفضل خواسته‌ام کمک کنند که بروم، اما نمی‌دانم با این مشکلات چه کار کنم. با این حال وقتی دیدم عزم رضا برای رفتن جدی است به او گفتم برو و مطمئن باش که مثل کوه پشت تو هستم. این را که گفتم رضا گفت خیالم راحت شد و حالا با آرامش می‌روم.
۱۵ مهر ۹۴ رضا عازم سوریه شد و ۲۵ مهر در حلب، منطقه ابتین به شهادت رسید .

بر تن نمودن ردای شهادت
آخرین دفعه ای که به من زنگ زد . گفت حالش خوب است، اما جایی می‌رود و تا یک هفته نمی‌تواند زنگ بزند، قول داد بعد از یک هفته تماس بگیرد. ۲۷ مهر که یکشنبه بود از اول صبح بی قرار بودم و منتظر تماس رضا. ساعت ۹ صبح همسر یکی از همرزمان او به من زنگ زد و گفت شوهرم تماس گرفته و من صدای آقا رضا را هم شنیده‌ام، حال هر دو خوب بود و قرار است تا شب به تو زنگ بزند‌. این را که شنیدم خیالم کمی راحت شد، اما شب که رضا زنگ نزد دوباره نگران شدم، چون محال بود رضا امکان داشته باشد و با من تماس نگیرد. فردای آن روز بازهم رضا تماس نگرفت، آن موقع «نوحه‌ای کاروان آهسته ران» از تلویزیون پخش می‌شد و من پابه پای آن اشک می‌ریختم و به خودم گفتم اگر رضا شهید شود من چه کار کنم. من بارها به رضا گفته بودم اگر تو نباشی من هم نیستم، همیشه هم دعا می‌کردم که خدایا اول من بروم و نبودن رضا را نبینم.
عصر همان روز بود که ازسپاه تماس گرفتند و گفتند می‌خواهیم به شما سربزنیم، من هم خانه را آماده کردم و منتظر ماندم. بعد جمعیت زیادی وارد خانه‌مان شد، با چهره‌های ناراحت، کسی هم حرف نمی‌زد. الان که فکر می‌کنم چهره‌های آنها نشان می‌داد که چه خبری آورده‌اند، اما در آن لحظات اصلا دلم نمی‌خواست شهادت رضا را باورکنم یا درموردش فکر کنم. بعد همسر همرزم رضا آهسته به من گفت که آقا رضا زخمی شده و دستش تیرخورده. دیگر نمی‌فهمیدم چه کار می‌کنم، به آقایان گفتم چرا به من نمی‌گویید رضا زخمی شده که گفتند همسرت در بیمارستان تهران است و امشب می‌رسد مشهد. گفتم لااقل شماره بیمارستان را بدهید تا تماس بگیرم، اما گفتند بیهوش است و نمی‌تواند حرف بزند، ولی من دست بردار نبودم و اصرار می‌کردم تا این که یکی از آقایان شماره‌ای به من داد. با شماره تماس گرفتم و حال رضا را پرسیدم که شنیدم همسرم به کما رفته. البته بعدا متوجه شدم این شماره پزشک نبوده، بلکه شماره یکی از همان آقایان بوده.
نزدیک ساعت ۱۰ شب شده بود، همه فامیل آمده بودند خانه ما، من هم مدام به همان شماره زنگ می‌زدم و می‌شنیدم که رضا حالش خوب نیست و باید برایش دعا کرد. در تماس بعدی هم ایشان گفت شما حساب کنید رضا به احتمال ۹۰ درصد شهید شده است که گفتم مگر شما نمی‌دانید بچه رضا فقط یک سالش است، چرا این حرف را می‌زنید، من نمی‌خواهم او شهید شود. خلاصه با همین حال نزار ساعت ۳ صبح به سمت مشهد حرکت کردیم، چند ساعت بعد رسیدیم و رفتیم به سمت حرم.
تو حرم چشمم خورد به یک تابوت که دورش پرچم پیچیده بودند ولی بازهم باور نمی‌کردم و می‌گفتم امکان ندارد این رضا باشد.وقتی تابوت را درحرم طواف دادند و آوردند به معراج شهدا من نشستم جلوی تابوت و چشم دوختم به عکس رضا و به او گفتم یعنی این تو هستی که داخل تابوت خوابیدی. درِ تابوت را که باز کردند و چهره‌اش را دیدم بهت زده شدم . آن لحظه بدترین لحظه عمرم بود، حتی وقتی جسد پدرم را دیدم این همه ناراحت نبودم. سرش تیر خورده بود. فقط تنها کاری که توانستم بکنم این که دست بکشم روی گونه سمت راست رضا، دیدم چقدر سرد است.
با خودم فکر کردم که اگر من از خودم ضعف نشان دهم این دشمن شاد می‌شود، برای همین خواستم به من خودکار بدهند، نشستم و روی پرچم دور تابوت این جمله را نوشتم: منتظر من و نیایش باش، تا ابد راه تو را ادامه می‌دهیم، بعد دیگر او را بردند.
زندگی بعد رضا
دیگه رضا نیست، خیلی دلتنگم، زندگی سخت است، دخترم کوچک و بزرگ کردنش به تنهایی سخت است. وقتی دخترم می‌گوید بابا نمی‌دانم چه جوابی به او بدهم و عذاب می‌کشم. هنوز فکر می‌کنم او کنار من است برای همین هروقت وارد خانه می‌شوم به رضا سلام می‌کنم.
یک بار در خواب او برایم نحوه شهادتش را توضیح داد، یک بار هم از او درباره شب اول قبر پرسیدم و رضا گفت نمی‌دانی چقدرخوب و آسان بود. بعد از این خواب خیالم خیلی راحت شد، خوشحال بودم که جای رضا خوب است.
شاکرم که اگر رضا از پیش ما رفته با شهادت رفته چون اگر مرگی غیر ازاین داشت من به هیچ عنوان نمی‌توانستم با آن کنار بیایم.
رضا همیشه سالگرد ازدواج‌مان را جشن می‌گرفت، حتی ماهی یک بار روز یازدهم را به من تبریک می‌گفت و می‌شمرد که چند وقت است ازدواج کرده‌ایم. برای همین در این سالگرد ازدواج که رضا در کنارم نبود بسیار ناراحت و دلتنگ بودم. همین شد که تصمیم گرفتم کیک و دسته گل سفارش بدهم و یازدهم فروردین را بر سر مزارش جشن بگیرم.هر چند همه حاضران بر سر مزار گریه می‌کردند، اما دوست داشتند حتی شده تکه کوچکی از آن بخورند یا به خانه ببرند.
همسر شهید همه بار دلتنگی‌ها، سختی‌ها، مسئولیت‌ها، طعنه‌ها، کنایه‌ها و نگاه‌ها را به دوش می‌کشد، زندگی برای این زنان آسان نیست، فقط امیدوارم در ازای این همه سختی قدری ازاجر شهید به همسران شهدا نیز برسد.آرزو دارم همان‌طورکه رضا می‌خواست دخترم را آبرومندانه بزرگ کنم و پیش همسرم سرشکسته نباشم.
انتهای پیام/