سیستان، سرزمین افسانه تاریخ کهن ایران، سرزمین وسیع و حاصلخیزی است که در جنوب خاوری ایران واقع شده است. از روزی که مردم ایران و از جمله سیستان، اسلام را پذیرفتند و از روزی که شیعه حضرت علی علیه السلام و مرید خاندان رسالت و ولایت شدند، اکثر نقاط این سرزمین پر از قدمگاه ها و زیارتگاه های این بزرگان شده است.
تاریخ سیستان پر است از وقایع تلخ مثل بیماری ها، سیل و خشکسالی که گاهی جمعیت آن را به یک سوم کاهش می داد. آنگاه مردم به اولیا و اوصیا متوسل می شدند، آنان را به درگاه خداوندواسطه قرار می داند و به دلیل نهاد پاکشان این اتکا به اولیا بارها موثر واقع شده است.
از آن روزگار به بعد در سیستان رسم شده بود هر کسی که در گوشه و کنار، خواب یکی از اولیا را می دید، همانجا را نشان می کرد و به عنوان آن حضرت بنا می ساخت و به زیارتگاه مبدل می شد. در کنار این مکان ها چند درخت “گز” نیز می کاشتند که دیر یا زود، درخت تنومندی می شد و چه بسیار تکه پارچه های رنگارنگ که به نیت نظر و تبرک بر شاخه های آنها بسته می شد. بعضی نیز از “کوه خواجه” سنگ های نسبتا بزرگ را به زیارتگاه ها می آوردند و گاو و گوسفند و . . . به عنوان قربانی بر این سنگ ها ذبح می شد. اما در گوشه ای از این سرزمین، زیارتگاهی واقع شده است که شاید اگر ان را متفاوت ترین زیارتگاه سیستان نام گذاریم، پندان به بیراهه نرفته ایم.
زیارتگاه در دشتی گرم و خشک و روی تپه‌های باستانی قرار گرفته و بنا به عقیده عده‌ای متعلق به عصر اشکانیان بوده است.
گفته شده این مزار متعلق به خواهر سید اقبال است که مزارش در سیستان قدیم و افغانستان فعلی واقع شده است.
عامه مردم هم بر این اعتقادند که در روزگاران گذشته سیده‌ای با برادر خود سرگرم شبانی بوده که مردی قصد آزارشو داشته، دختر گریه می‌کند و پا به فرار می‌گذارد تا به جایگاه الان زیارتگاه می‌رسد و از شدت خستگی در همان مکان متوقف می‌شوند و دعا می‌کند که ای زمین مرا دریاب و زمین هم به خاطر پاکی و صداقتش، دهانش را باز می‌کند و آن را در دل خاک مخفی می‌کند.
در حالی که گوشه‌ای از چادرش بیرون می‌ماند. از آن زمان به بعد جایگاه فرو رفتن او در زمین، به زیارتگاه تبدیل می‌شود و پاکی و نجابت آن دختر سیده، زبانزد همگان می‌شود.
هم اکنون روی مقبره با پارچه سبز رنگ پوشیده شده و عده‌ای هم به قصد نذر و تبرک آن را می‌برند و در صورت اجابت درخواستشان، به جاش شال سبز رنگ دیگری پهن می‌کنند.
یک درخت کهنسال گز در کنار مقبره چنان ریشه دارد که گویی مقبره را در بر گرفته و مردم برای این درخت هم احترام بسیار زیادی قائل‌اند و کسی اجازه ندارد به این درخت آسیب برساند و یا شاخه‌ای از آن رو جدا کند.
عروس و دامادهای منطقه هم به رسم موجود، روز سوم پس از ازدواج، برای دعا و درخواست خوشبختی در زندگی به زیارت این مکان می‌روند و اگر نذری به گردن داشته باشند ادا می‌کنند و برای تداوم خوشبختی در زندگی، در مکانی در نزدیکی مقبره، شمع روشن می‌کنند که تقریبا همیشه شمع‌های بسیاری در زیارتگاه بی‌بی دوست در حال سوختن می‌باشد.
