به گزارش بقاع خبر، بنا شامل برج دایره شکلى است که داراى پلان مدوّر بوده و گنبدى مخروطى شکل که از داخل عرق‏چین و از خارج رُک مى‏باشد، آن را پوشانده است.

نماى بخشى از بدنه داخلى بقعه با گچ اندود شده و کف و قسمتى از بدنه آن که تا حدود دو متر مى‏رسد، با کاشى 15×15 سانتى متر تزیین شده است. در بدنه جنوب شرقى برج پنجره کوچکى تعبیه شده که بخشى از روشنایى داخل را تأمین مى‏کند و عمل تهویه هوا را انجام مى‏دهد. داخل بقعه و روى قبر امامزاده، ضریح چوبى قرار دارد که فاقد هرگونه ویژگی هنرى است و به ضلع جنوبى و غربى بقعه، اتاقى الحاق شده که به عنوان نمازخانه امامزاده از آن استفاده مى‏شود. نماى داخلى این اتاق نیز با گچ اندود شده و سقف آن با تیرهاى چوبى و تخته پوشانده شده است. اتاق الحاقى سمت جنوب داراى دو پنجره کنار هم مى‏باشد که روشنایى آن را تأمین مى‏نماید. نماى خارجى این اتاق و برج اصلى با سیمان سفید اندود شده و سقف هر دوى آن‏ها با ورق گالوانیزه پوشانده شده است. هم‏چنین ضلع غربى اتاق الحاقى ایوان موقّتى تعبیه شده که به عنوان کفش کن از آن استفاده مى‏شود.

بنا به گفته کهن‏سالانِ روستا، این امامزاده قبلاً داراى دالان‏ها و راهروهاى زیبایى با طاق جناغى بوده که ارتباط آن را با مسجد محلّ برقرار مى‏کرده است. متأسّفانه، در یکى دو دهه اخیر همه آن‏ها را تخریب نموده و این اتاق الحاقى را به بناى مقبره اضافه کرده‏اند.

داخل بقعه امامزاده نوشته‏اى در قابى قرار دارد که در آن شجره‏نامه امامزاده را این گونه نوشته است: «آیت اللَّه العظمى سیّد مرتضى علم الهدى در کتاب کنزالانساب، صفحه 59 و ثقه الاسلام سیّد نجم‏الدّین در کتاب المجدى فى الانساب صفحه 59 و در کتاب بحرالانساب صفحه 44 آورده‏اند: امامزاده ابراهیم ابن موسى الکاظم ‰ یکى از فرزندان ارشد حضرت موسى ابن جعفر ‰ است».

این نوشته که از شیخ على فلسفى است، اعتبارى ندارد و متأسّفانه در اکثر بقاع متبرّکه نیز به چشم مى‏خورد. در مورد شخص مدفون در این بقعه، یقین داریم که فرزند بلافصل امام موسی بن جعفر ‰ نیست.

اطراف بقعه امامزاده و به‏خصوص در ضلع جنوبى آن، قبرستان وسیعى وجود دارد که در حال حاضر نیز اهالى روستا اموات خود را در آن دفن مى‏نمایند. بعضى سنگ قبرها در محوّطه امامزاده مشاهده شد که بیش از 200 سال داراى قدمت مى‏باشد.

با توجّه به سبک معمارى برج اصلى مقبره و مقایسه آن با موارد مشابه، به نظر مى‏رسد قدمت تاریخى این امامزاده حدّاقل به قرون هفتم و هشتم هجرى تعلّق داشته باشد.

این بناى ارزشمند با شماره 7238 در تاریخ 13/11/81 در فهرست آثار ملّى به ثبت رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، بناى امامزاده شامل برج مقبره‏اى دایره‏اى شکلى مى‏باشد که با مصالح سنگ لاشه و گچ سنّتى ساخته شده و بر خلاف دیگر برج‏هاى مقبره‏اى فاقد گنبد مى‏باشد. اهالى مى‏گویند حدود 35 سال پیش این بنا گنبد داشته اما به علّت عدم مراقبت فرو ریخته است.

در ضلع شرقى بناى امامزاده اتاق مستطیل شکلى قرار دارد که به نظر مى‏رسد قدمتى بیش از 60 سال نداشته باشد. سقف مقبره اصلى و ایوان با تیرهاى چوبى و تخته و لاشه چوب پوشیده شده و روى آن در حال حاضر کاه‏گل مى‏باشد.

در داخل بقعه دو قبر در کنار یکدیگر قرار دارد و معجر چوبى که قدمت آن بیش از 30 سال نمى‏باشد، روى آن نصب شده است.

درِ بقعه به طرف شرق و به اتاق مجاور باز شده و داراى در دو لتى چوبى است که هنر خاصى در آن به کار نرفته است. در ضلع شرقى امامزاده و به فاصله شش متر از آن چشمه آبى قرار دارد و در حال
حاضر على‏رغم خشکسالى منطقه، همچنان آب آن
جارى مى‏باشد. در ضلع جنوب غربى امامزاده درخت سروکهنسالى وجود دارد که به نظر مى‏رسد بیش از 200 سال قدمت داشته باشد. قدمت امامزاده نیز با توجّه به سبک و شیوه احداث بنا و مقایسه آن با نمونه‏هاى مشابه به اوایل حکومت صفویّه مى‏رسد.

گفته می‌شود که این دو بزرگوار، از فرزندان امام موسی کاظم ‰ می‌باشند. امّا متأسّفانه تاکنون سلسله نسب شریف آنان به دست نیامده است.

این بناى ارزشمند به شماره 7239 و در تاریخ 12/11/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، بناى مقبره از خارج و داخل مدور و داراى ارتفاع نسبتاً کمى مى‏باشد و امکان ورود به آن از طریق درى که در جبهه غربى‏وجود دارد و با سه پلّه به کف امامزاده ختم مى شود ممکن مى‏گردد. پوشش سقف مقبره گنبد دو پوشه‏اى مى‏باشد که از داخل عرقچین و از خارج رک است و در حال حاضر روى آن را با ورق گالوانیزه (شیروانى) پوشیده‏اند. نماى خارجى مقبره با سنگ مرمر سفید متمایل به آبى پوشیده شده و نماى داخلى آن با گچ اندود شده است.

در جبهه شرقى داخلى بنا و مقابل در ورودى طاق‏نمایى تعبیه شده که اگر کسى دقت ننماید، شاید آن را با محراب استباه نماید.

مصالح بنا از سنگ لاشه سیاه رنگ و ملاط آن با گچ سنتّى مى‏باشد. داخل امامزاده صندوق چوبى به عنوان معجر قرار دارد که فاقد هرگونه تزئین بوده و روى آن را با پارچه سبز رنگ پوشیده‏اند.

اطراف بقعه قبرستان وسیعى وجود دارد که متعلّق به دوره اسلامى بوده و در حال حاضر نیز اهالى اموات خود را در آن‏جا دفن مى‏نمایند.

در داخل بقعه سنگ قبرى به ابعاد 65×40 سانتى‏متر وجود دارد که تاریخ 1214 روى آن حک شده است. اهالى روستاى مهران معتقدند که عاشوراى واقعى در 20 تیرماه هر سال مى‏باشد، به همین علّت در این روز مردم از نقاط مختلف طالقان به آن‏جا مراجعه کرده و مراسم عزادارى، تعزیه و اطعام عمومى با انبوهى از جمعیّت برگزار مى‏شود. با توجّه به مشخصات کلّى بقعه، قدمت آن حداقل به قرون 9 یا 10 هجرى تعلّق دارد.

این بنا به شماره 7233 و در تاریخ 12/11/81 به ثبت آثار ملّى و تاریخى رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، بناى مقبره برج هشت‏ضعلى است که با مصالح سنگ لاشه و ملات گچ سنّتى بر روى صفّه‏اى که با همین مصالح ایجاد شده، بنا گردیده است.

در گذشته پوشش سقف بنا، گنبد دو پوشه‏اى بود که از داخل به صورت عرق‏چین و از خارج رک بوده است، در حال حاضر پوشش خارجى گنبد به کلى تخریب شده و اثرى از آن وجود ندارد. پوشش داخلى نیز سوراخ و حفره‏اى به قطر 70 سانتى‏متر در آن ایجاد شده است.

در ورودى بنا، در سمت جنوب شرقى احداث شده و داراى قوس جناغى بوده که بخش عمده آن تخریب شده است. نورگیرى در بدنه جنوبى بنا وجود دارد که امکان ورود نور و تهویه هوا را فراهم مى‏نماید. فضاى داخلى بنا مانند ترکیب آن در خارج هشت ضلعى بوده و در داخل هر ضلع طاق‏نمایى ایجاد شده و بالاى هر طاق‏نما ترکیبى گوشواره مانند در بدنه گنبد تعبیه شده است.

هر طاق‏نما به دو بخش مجزّا تقسیم شده، بخش
پائینی آن مانند طاقچه کاربرد داشته و بالاى طاقچه، تا ارتفاع 80 سانتى‏متر به صورت طاق‏نما تزئین بنا شده و بالاى
آن ظاهراً در دوره‏هاى بعدى با آجر لعاب‏دار ترکیب کاشى‏کارى به خود گرفته است.

کاشی‌ها در دو رنگ فیروزه‏اى و لاجوردى بوده و ترتیب به کارگیرى آن بدین صورت است که از پائین به بالا ابتدا چهار ردیف آجر لعاب‏دار فیروزه‏اى به کار رفته و سپس روى آن یک ردیف آجر لاجوردى کار شده، مانند همین ترکیب یکبار دیگر تکرار و سپس روى آن در داخل هر طاق‏نما دو نقش محراب گونه یا قوس جناغى در کنار یکدیگر ایجاد شده است. بدین ترتیب در هشت طاق‏نماى داخلى مقبره 16 نقش محراب گونه وجود داشت که متأسّفانه بخش عمده آن تخریب و در زمان بازدید هیات تنها چهار طاق‏نما بقایایى از کاشى‏کارى در خود داشته‏اند و تنها در یکى از آن‏ها نقش محراب‏گونه قابل تشخیص بود که تلاش شد به‏طور کامل مستندسازى شود.

نماى داخلى گنبد بیش از شش بار با گچ‏اندود شده است و لایه‏هاى اندود در چند نقطه به‏خوبى قابل تشخیص مى‏باشد.

در مورد شجره‏نامه یا شخص پیروشته، پیرمردان روستا نقل مى‏کنند که در داخل مقبره سنگ قبرى مرمرین وجود داشته که مطالبى روى آن نوشته شده بود. یکى از پیرمردان ده ادّعا مى‏کند مطالب نوشته شده روى سنگ را به‏خاطر دارد و آن‏را این گونه نقل کرد: «این بقعه متبرکه را امر فرمود سلطان میرزا على از براى درویش نمیر، دام الورعه خلد الملکه».

قدمت بنا به قرن هفتم یا هشتم هجرى تعلق دارد و در دوره صفویّه آجرهاى لعاب‏دار یا کاشى‏یکارى به آن اضافه شده است.

قسمت‏هاى مختلف بنا و به خصوص پى آن، بارها مورد کاوش حفّاران قرار گرفته و به شدّت آسیب دیده و لغزنده شده است.

این بناى ارزشمند به شماره 7065 و در تاریخ 12/11/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، روستاى کش به علّت برخوردارى از منابع آبى کافى از روستاهاى آباد و پر رونق طالقان بوده و در تابستان 90 خانوار و در زمستان حدود 20 خانوار جمعیّت دارد. در ضلع شمال غرب این روستا قبرستان وسیعى وجود دارد که به نظر مى‏رسد حداقل داراى 600 سال قدمت باشد.

در ضلع جنوب غرب روستا و در ارتفاع 1856 متر از سطح دریا و در ضلع شرقى درّه‏اى که از شمال به جنوب آبریز آن مى‏باشد، مقبره‏اى وجود دارد که به بقعه «شیخ کشى» یا «پیرکشى» و «پیرآقا» شهرت دارد.

بناى مقبره اتاق ساده‏اى است که سه ضلع شرقى، غربى و جنوبى آن را ایوان مدوّرى در برگرفته و داراى سقف کوتاه مى‏باشد. براى احداث این اتاق ابتدا شیب تند بدنه درّه را با احداث دیوار قطورى از سنگ تبدیل به صفّه‏اى هموار نموده و سپس روى آن اتاق مقبره و ایوان گرداگرد آن را بنا نموده‏اند. تمامى بدنه داخلى بنا با گچ اندود و توسّط هنرمندى بنام اسماعیل گرشاسبى گچ‏بری‌هایى در قاب‏هاى مستطیل شکل کار شده است. برخى از این گچ‏بری‌ها گل و بوته و در یکى از آن‏ها عبارت «کتیبه ابو عبداللَّه ابن عمرو ابن عبدالعزیز ابن محمّدکشى ملقّب به شیخ کشى عالم علم پدر ایوب رجال، عمل اسماعیل گرشاسبى» نوشته شده است. در داخل مقبره ضریح چوبى کوچکى دارد که مشبک مى‏باشد.

نماى بدنه ایوان با گچ اندود و ستونهاى آن با رنگ سبز تزئین شده و حفاظى چوبى گرداگرد ایوان را پوشانده است. نماى بیرونى بنا در ضلع شمالى با کاه‏گل اندود و سقف مقبره و ایوان با ورق گالوانیزه (شیروانى) و روى خرپاى چوبى ‏پوشانده شده است.

اهالى روستاهاى کش، کشرود و دیگر روستاهاى منطقه اعتقاد زیادى به پیرکشى دارند و او را از یاران امام زمان (عج) مى‏دانند.

با توجّه به شواهد و مدارک موجود از جمله سنگ قبرهاى قبرستان کنار روستا کیفیّت بناى امامزاده ابراهیم
روستاى کشرود، به نظر مى رسد قدمت مقبره پیرکشى حداقل به دوره صفویّه برسد.

این بنا به شماره 7619 و در تاریخ 17/12/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، نماى داخلى بنا عبارت از شش طاق‏نما مى‏باشد که در داخل اضلاع شش‏گانه احداث شده و داراى طاق جناغى مى‏باشند. تمامى سطوح داخلى بنا با گچ اندود شده و در ورودى بنا نیز که در داخل ضلع جنوبى بنا احداث شده درگاه کوچکى است که امکان ورود و خروج را فراهم مى‏نماید.

در داخل بقعه قبرى وجود دارد که روى آن صندوق چوبى به عنوان معجر قرار داده شده که فاقد هرگونه ویژگى هنرى‏مى باشد. چند سنگ قبر متعلّق به قرن 11 و 12 هـ . ق در داخل امامزاده وجود دارد که ظاهراً از قبرستان اطراف امامزاده به آن‏جا منتقل شده است.

نماى خارجى مقبره با گچ اندود شده و گنبد آن را با ورق گالوانیزه (شیروانى) پوشیده‏اند. در حال حاضر اهالى روستا مشغول احداث اتاق بزرگى در جنوب امامزاده مى‏باشند که قرار است به‏عنوان نمازخانه و کفش کنِ مقبره از آن استفاده شود. درِ ورودى بقعه داخل راهرویى قرار گرفته که حد فاصل میان مقبره و اتاق الحاقى احداث شده است.

در مورد نام صاحب این بقعه در بین اهالى اختلاف نظر وجود دارد. برخى او را شیخ حسین، گروهى او را پیر حسین و تعدادى نیز ملاحسین دیزانى معرفى مى‏نمایند. گفته مى‏شود او از عارفان یا فقیهان عصر خود بوده و مریدان زیادى‏داشت.

برخی نیز از او با عنوان امامزاده حسین یاد می‌کنند که با چهار واسطه به امام سجّاد ‰ نسب می‌رساند.

با توجّه به شواهد و مدارک به دست آمده از جمله سنگ قبرهای موجود و سب بنا به نظر مى رسد قدمت آن به قرن دهم و یازدهم تعلّق داشته باشد.

این بناى ارزشمند به شماره 7050 و در تاریخ 12/11/1381 در فهرست آثار ملّى و تاریخی به ثبت رسیده است.

به گزارش بقاع خبر، بناى امامزاده شامل برجِ مقبره‏اى دایره‏اى شکلى مى‏باشد که با مصالح سنگ لاشه و گچ سنتى ساخته شده و بر خلاف دیگر برج‏هاى مقبره‏اى فاقد گنبد مى‏باشد. اهالى مى‏گویند حدود 35 سال پیش این بنا گنبد داشته اما پس از آن به علّت بى‏توجهى فرو ریخته است.

در ضلع شرقى بناى امامزاده، اتاق مستطیل شکلى قرار دارد که بنظر مى‏رسد قدمتى بیش از 60 سال نداشته باشد. سقف مقبره اصلى و ایوان با تیرهاى چوبى و تخته و لاشه چوب پوشیده شده و روى آن در حال حاضر کاهگل مى‏باشد. در داخل بقعه دو قبر در کنار یکدیگر قرار داشته و معجر چوبى که قدمت آن بیش از 30 سال نمى‏باشد روى آن نصب شده است. در بقعه بطرف شرق و به اتاق مجاور باز شده و داراى در دو لتى چوبى است که هنر خاصى در آن بکار نرفته است. در ضلع شرقى امامزاده و به فاصله 6 متر از آن چشمه آبى قرار دارد که قبلاً آب خیلى بیشترى داشته و در حال حاضر علیرغم خشکسالى منطقه، همچنان آب آن جارى مى‏باشد. در ضلع جنوب غربى امامزاده درخت سروکهنسالى وجود دارد که بنظر مى‏رسد بیش از دویست سال قدمت داشته باشد. قدمت امامزاده نیز با توجّه به سبک و شیوه احداث بنا و مقایسه آن با نمونه‏‌هاى مشابهبه اوایل حکومت صفویّه مى‏رسد. این بناى تاریخى ارزشمند تحت شماره 7239 در تاریخ 12/11/81 در فهرست آثار ملى به ثبت رسیده است.[1]

[1]. آثار تاریخى طالقان: 316 ـ 317، بقاع متبرکه استان تهران: 69.