به گزارش بقاع خبر،امامزاده احمد (ع) یکی از زیارتگاه های معروف شهر اصفهان است که در خیابان نشاط و کوچه امام زاده احمد واقع شده است. این بقعه متبرکه متعلق به سید جلیل القدر سید احمد است که نسب ایشان با چند واسطه به امام باقر(ع) می رسد.آرامگاه امامزاده احمد هم اکنون نیز محلی پر طرفدار در میان اصفهانی ها به شمار می رود و در 15 آذرماه سال 1314 با شماره 234 به ثبت ملی رسید.
بنای امام زاده مربعی شکل بوده و در نگاه اول گنبد زیبا و کاشی کاری شده آن به چشم می خورد. گنبد با کاشی هایی به رنگ فیروزه ای، سفید و زرد آراسته و بر پایه ای کوتاه بنا شده است. با ورود به صحن امام زاده چند ایوان با کاشی کاری ها و گچ بری های زیبا به چشم می خورد. به نظر می رسد بنای فعلی امام زاده بر طبق کتیبه موجود بر سر در صحن اصلی در سال 1115 ه.ق و مقارن با حکومت شاه حسین صفوی ساخته شده است. خطاط این کتیبه زیبا به خط معرق فردی به نام علی نقی امامی است.
شواهد و جستجوهای صورت گرفته در محل بقعه امامزاده احمد نشان می دهد تا پیش از سال 537 قمری نیز مزار ایشان در ساختمانی قرار داشته اما در همان قرن 6 قمری نیز تغییراتی برای تجدید بنا صورت گرفته است. پس از آن، در سال 1347 قمری باری دیگر بنا تجدید شد و کتیبه ای سنگی با نوشته هایی کوفی نشان از سندیت این ماجرا دارد.
بر اساس کتیبه موجود بر یکی از ایوان های امام زاده این بنا در سال 1115 ه.ق توسط معماری به نام شریف المنجم ساخته شده است. خود کتیبه نیز به خط خطاطی به نام احمد حسینی است. در سر در و همچنین دیوارهای داخلی امام زاده آیات قرآن با خطوطی زیبا به رشته تحریر در آمده است. سوره دهر با خط زیبای ثلث بر زمینه چشم نواز از رنگ لاجوردی توسط خطاط به نام دوره صفوی محسن علی نقی امامی در درون امام زاده به چشم می خورد که در همان سال 1115 ه.ق به رشته تحریر درآمده است. کتیبه ای دیگر به خط نستعلیق نشان از بازسازی بنا در زمان فتحعلی شاه قاجار دارد. در یکی از ایوان ها نیز نام ظل السلطان بر روی یک کتیبه با خط زیبای ثلث به رنگ طلایی ذکر شده است. بر طبق این کتیبه و شعار مندرج در آن بنا در سال 1290 ه.ق توسط ظل السلطان بازسازی شده و ضریحی زیبا از جنس چوب و آراسته به هنر های گره چینی و منبت کاری بر روی بقعه نصب شده است.
یکی دیگر از کتیبه های باارزش این امام زاده کتیبه ای با مضمون اشعار محتشم کاشانی است که در سال 1321 ه.ق کتابت شده است. از شگفتی های این امام زاده وجود سنگی سیاه رنگ و البته شفاف در یکی از دیواره های بیرونی بنا است که 3 متر ارتفاع دارد و بر روی آن به خط کوفی تاریخ 563 ه.ق به چشم می خورد. برخی معتقدند این سنگ که به سومنات شهره است توسط سلطان محمود از هند به این مکان مقدس آورده شده است. بر طق این کتیبه بنایی قبل از دوران صفوی بر روی مزار امام زاده احمد قرار داشته است و سلاطین صفوی آن را گسترش داده و بازسازی کرده اند. در این امام زاده افراد مشهور دیگری نیز به خاک سپرده شده اند که در این میان می توان به همسر و دختر امیرکبیر، ملا همای شیرازی و میرزا محمد نصیر اشاره کرد. سنگ قبرها در داخل اتاق هایی با تزئینات گچ بری زیبا و نقشی های بسیار چشم نواز قرار گرفته است. آخرین کتیبه این بنا به تاریخ 1322 ه.ش است که نشان می دهد بانویی با نام افتخار اعظم مسعود هزینه بازسازی این امام زاده را متقبل شده است.
