امامزاده عبدالله از نوادگان امام حسن مجتبی(ع)

به گزارش بقاع خبر، امامزاده عبدالله کارشک همواره به‌دلیل تقدسی که در نزد عموم مردم منطقه داشته محل تجمع  زائران بوده و از نقاط مختلف برای زیارت با این بارگاه مشرف می‌شوند.

در سال ۲۰۳ هجری قمری معتصم عباسی حاکم قاین شد و زید و محمد بن موسی برادران رضا قیام کردند. محمدبن موسی در کاخک و زیدبن موسی در نبرد با سربازان مأمون در دشت آفریز به شهادت رسیدند. در همین سال عبدالله به دلیل تعقیب نظامیان مأمون پیوسته متواری بود و در حال اختفا به سر می‌برد. چون طوایف اعراب در منطقه خضری سکونت داشتند برای امنیت بیشتر بدان محل پناه برد. بعد از شهادت رضا مأمون او را برای ولایتعهدی طلب کرد و او رضا نداد. وی شعر نیکو می‌گفت و از روات احادیث بود. از بیم بنی العباس به بادیه گریخت و هم در آنجا وداع جهان گفت»

تاریخچه بنای بقعه

بنای اولیه آرامگاه عبدالله قبل از جلوس سلسله صفویه احداث شد و در عصر سلطنت شاه طهماسب و شاه سلیمان صفوی مرمت اساسی شد و مقدار ۸ شمعدان زیبای مفرغ و مطلا از جانب سلاطین این سلسله اهدا شد. در سال ۱۳۳۶ شمسی این شمعدان‌ها به همراه تعدادی قالیچه و اثاثه زینتی آرامگاه سرقت شد ولی به طرز معجزه آسایی سارق اموال دستگیر شد و اموال تزیینی و قالیچه‌های یاد شده به دفتر آرامگاه برگردانده شد؛ اما شمعدان‌های گرانبها را که اساس سلاطین بر آنها نقش بسته بود به موزه ایران باستان تهران منتقل نمودند. به استناد اطلاعات موجود شمعدان‌های اهدائی سلاطین صفوی در موزه ایران باستان نگهداری می‌شود.

بقعه عبدالله تا قبل از سال ۱۳۴۷ پابرجا و عمارت زیبایی داشت که به شکل مربع ساخته شده بود و زیربناسی در حدود ۲۰۰ متر مربع داشت. مصالح ساختمانی آن از آجر و گچ و سطح حیاط نیز آجرفرش بود. در دیوارهای جنوبی، غربی و شمالی رواق‌های متعددی واقع که محل استراحت زوار بود ولی دیوار شرقی آن نوبنیاد و بدون صفه و رواق بود. (سالاری، محمد رضا، جغرافیای محلی کارشک، پایان‌نامه کارشناسی جغرافیا، سال ۱۳۴۳، دانشکده ادبیات مشهد، ص۳۰) متأسفانه این بنای عالی باشکوه در زلزله دلخراش شهریور ماه ۱۳۴۷ شمسی مانند همه قراء ویران شد. قسمت بالای قبر همانند دستی مساوی با مرقد او باقی ماند.

وفات

عبدالله بن موسی در میان قبایل عرب ثقفی و سالاری در حوالی روستای قدیم خضری به‌طور اختفاء زندگی می‌کرد تا اینکه در سال ۲۴۷ هجری قمری بر اثر بیماری مرد. بنا به وصیت او جنازه را بر شتری نهادند تا هر جا شتر زانو بزند مدفن او باشد. شتر پس از طی مسافتی در محلی نزدیکی دشت بیاض توقفی کوتاه کرد و دو مرتبه بلند شد و به راهش ادامه داد. این مقام هم‌اکنون به مزار شهرت دارد. در نهایت شتر در محل روستای کارشک توقف و جنازه او در محل فعلی به خاک سپرده شد.

انتهای پیام/ح