اشاره ای کوتاه به زندگانی عالم ربانی مرحوم آیت ‌الله حاج آقا حسین موسوی دُرچه‌ای

آیینه تمام نمای خلق و خوی نبوی و علوی

بقاع خبر: حسین موسوی دُرچه‌ای در 28 ربیع الاول 1346 هجری قمری برابر با سوم مهرماه 1306 شمسی در شهر دُرچه اصفهان متولد شد.پدرشان مرحوم حجت الاسلام والمسلمین سیدنصرالله موسوی، از علمای بزرگ درچه و پدربزرگشان مرجع عالیقدر شیعه، مرحوم آیت‌الله‌العظمی علامه آقاسیدمحمدباقر درچه‌ای اعلی الله مقامه ( که به سبب داشتن شاگردانی همچون آیات عظام: سیدابوالحسن اصفهانی، آقارحیم ارباب، بروجردی، گزی، همائی، حجت، آقانجفی قوچانی، سیدجمال گلپایگانی، میرزاعلی آقا شیرازی، سیدعبدالحسین طیب و… به لقب «استادالمراجع» شهرت دارد) بودند.و از طرف دیگر نیز نوه محدث والامقام مرحوم آیت‌الله‌ آقاسیدمحمدحسین درچه‌ای ( برادر آقاسیدمحمد باقر) می‌باشد.

وی تا ۲۲ سالگی در اصفهان و بعد از آن در قم از اساتید بزرگ بهره برد و ضمنا از همان زمان امر تدریس را هم عهده دار شدند.در سال ۱۳۴۲ شمسی در پی نیاز و درخواست مردم مؤمن آیت ‌الله حاج آقا حسین موسوی دُرچه‌ایه یک روحانی فاضل جهت تصدی امور دینی و اجتماعی؛ با توصیه مراجع عظام به ویژه آیت‌الله‌العظمی گلپایگانی (ره) به شهرری هجرت کرد و در محله تاریخی شیخ صدوق (یا همان ابن بابویه) ساکن شد و تولیت و امامت جماعت مسجد محله صدوق را که همان سال ساخته شده بود و روبروی بارگاه شیخ صدوق واقع است عهده دار شد.
منزل مسکونی ایشان نیز مابین مسجد و مرقد مطهر شیخ صدوق واقع است. ایشان تا پایان عمر مبارکشان یعنی بیش از چهل سال در همان منزل قدیمی سکونت داشت و هیچگاه راضی به نوسازی یا انتقال محل سکونت خود نشد.
از آنجا که ایشان ارادت خاصی به جناب شیخ صدوق ره داشت هر روز پس از اقامه نماز جماعت صبح به زیارت مرقد منورش میرفت و از همان زمان وصیتشان بر این بود که پیکرشان در ایوان حرم شیخ صدوق آرام گیرد.
ایشان علی الدوام همگان را به شناخت و ترویج شخصیت بی بدیل شیخ صدوق توصیه و سفارش میکرد و افتخارشان خدمت به آستان مبارک شیخ صدوق بود و بی شک در احیاء و معرفی آن بقعه مقدسه نقش ویژه ای داشت.
در مبارزات مردم امام خمینی ره و مردم علیه نظام ستمشاهی نقش موثری داشت و بعلت گرفتن مراسم چهلم برای شهید حاج آقا مصطفی خمینی، توسط ساواک دستگیر شد.
بعد از پیروزی انقلاب نیز همواره بار و همراه انقلاب بود و در جبهه‌های دفاع مقدس بارها حاضر و موجب ارتقاء روحیه رزمندگان اسلام می شد،در کنار آیت الله رفیعی، خطبه های پرشوری در نماز جمعه داشت،تواضع و ساده زیستی کم نظیری داشت ، برای مثال، هر کس نامه ای می نوشت که ایشان را با عنوان آیت الله خطاب کرده بود، ابتدا این کلمه را خط می زد بعد نامه را می خواند،

به حق، آیینه تمام نمای خلق و خوی نبوی و علوی بود.

ایشان صاحب چهار فرزند هستند : یک دختر و سه پسر.. سرانجام پس از قریب 80 سال عمر بابرکت، در آستانه شب بیست وسوم ماه مبارک رمضان سال 1426 قمری، برابر با 4 آبان 1384 شمسی دعوت حق را لبیک گفت،پیکر مطهرش روز 23 رمضان پس از اقامه نماز در مصلی بزرگ شهرری، با حضور هزاران نفر از مردم شهرری و با شکوهی خاص و کم نظیر از حرم حضرت عبدالعظیم تشییع و طبق وصیت ایشان در جوار مرقد مطهر شیخ صدوق به خاک سپرده شد .

سلام و درود خدا بر آن فقیه وارسته ؛ آن آیینه خضوع و خشوع و آن عبد صالح خدا