رحلت مؤلف کبیر علامه شیخ عبدالحسین امینی(1390 ق)
- شناسه خبر: 32125
- تاریخ و زمان ارسال: 13 آذر 1400 ساعت 06:50
- نویسنده: تحریریه بقاع خبر
در بدو امر به نظر مىرسد این کتاب فقط واقعه« غدیر خم» را بررسى کرده است، اما در واقع این موسوعه بابرکت، واقعه« غدیر خم» را بهعنوان نقطه آغازین امامت و ولایت مطرح نموده و سپس به دفع شبهات این واقعه پرداخته است و در نهایت، همه مباحث کلیدى تاریخ صدر اسلام را که در مسئله امامت و ولایت نقش داشته است، مورد بررسى قرار داده است؛ حتى صلح امام حسن و قیام امام حسین(ع) نیز در این کتاب بررسى شده است، تا چه رسد به حوادث زمان خلفاى سهگانه و زمان خود امیرالمؤمنین(ع)
شیخ عبدالحسین، فرزند شیخ احمد، فرزند شیخ نجفقلى(امینالشرع)، فرزند شیخ عبدالله(سرمست)، در سال 1320 ق، در تبریز به دنیا آمد.
جد ایشان، شیخ نجفقلى، ملقب به« امینالشرع»، در سال 1257 ق، در روستاى« سردها» از توابع شهرستان« سراب» زاده شد، سپس به تبریز مهاجرت نمود و از علماى بنام آنجا گردید. وى در سال 1340 ق، به رحمت ایزدى پیوست و جنازهاش به وادىالسلام منتقل شد.
پدر ایشان، مرحوم شیخ احمد امینى، در سال 1287 ق، به دنیا آمد و در سال 1304 ق، تحصیلات حوزوى را نزد علماى بنام تبریز آغاز نمود و عالمى مقبول و مشهور گردید و امامت جماعت یکى از مساجد آن دیار را عهدهدار شد. وى در سال 1360 ق، براى زیارت، به نجف اشرف مشرف گردید و مورد استقبال علماى آنجا قرار گرفت. سرانجام در سال 1370 ق، در همان خاک پاک، جان به جانآفرین تسلیم کرد.
تحصیلات
علامه مجاهد، تحصیلات ابتدایى را نزد والد عالمش آغاز نمود، سپس راهى مدرسه طالبیه تبریز شد و نزد اساتید فن به تحصیل علم پرداخت و دروس سطح را در آنجا فراگرفت، آنگاه راهى نجف اشرف شد و در درس خارج علماى نجف حاضر گردید.
ایشان پس از تکمیل مبانى، به تبریز بازگشت و ضمن تبلیغ و تحقیق، به تألیف کتاب« تفسیر فاتحه الکتاب» پرداخت، اما شوق به نجف، مانع بقاى ایشان در تبریز شد؛ سرانجام شهر مقدس نجف اشرف را جهت توطن دائمى انتخاب نمود و در آنجا مشغول خدمت علمى به آستان امیرالمؤمنین(ع) گردید.
مسافرتهاى علمى
پس از سال 1364 ق، که مجلدات اولیه کتاب شریف« الغدیر» منتشر گردید، شخصیت علامه امینى کاملا جهانى شد؛ حتى شیخ دحدوح امام جمعه حلب هم بر این کتاب تقریظ زد و مستبصر شد و از اطراف و اکناف ایشان را جهت سخنرانى دعوت نمودند.
لذا مسافرتهاى علمى ایشان که اجابت این دعوتها بود، در مرحله اول براى یافتن مآخذ بیشتر جهت« الغدیر» بود و در مرحله دوم بهنوعى ترویج و معرفى آن محسوب مىشد؛ اما تفصیل این مسافرتها:
1. مسافرت از نجف به کرمانشاه و خراسان، در سال 1365 ق؛
2. سفر به حج در سال 1375 ق، براى دومین بار(ایشان در سال 1355 ق، براى اولین بار به سفر حج مشرف شده بودند)؛
3. سفر یکماهه به اصفهان و سپس نجفآباد، در سال 1376 ق(این سفر با استقبال مردم و منبرهاى عالى ایشان همراه بود)؛
4. سفر چهارماهه به هند، در سال 1380 ق(جلد اول« ثمرات الأسفار إلى الأقطار» محصول این مسافرت است)؛
5. سفر چهارماهه به سوریه، در سال 1384 ق(جلد دوم« ثمرات الأسفار إلى الأقطار» محصول این مسافرت است)؛
6. سفر بیست و پنج روزه به ترکیه، در سال 1388 ق.
اساتید
الف) در حوزه علمیه تبریز
1. والدش، شیخ احمد امینى(متوفاى 1370 ق)؛
2. آیتالله سید محمد بن عبدالکریم مولانا(متوفاى 1363 ق)؛
3. آیتالله سید مرتضى خسروشاهى(متوفاى 1376 ق)؛
4. آیتالله شیخ حسین توتونچى(متوفاى 1360 ق)؛
5. آیتالله شیخ علىاصغر ملکى تبریزى.
ب) در حوزه علمیه نجف اشرف
1. آیتالله سید محمدباقر فیروزآبادى(متوفاى 1345 ق)؛
2. آیتالله سید ابوتراب خوانسارى(متوفاى 1346 ق)؛
3. آیتالله میرزا على ایروانى(متوفاى 1354 ق)؛
4. آیتالله میرزا ابوالحسن مشکینى(متوفاى 1358 ق).
ج) اساتیدى که به ایشان اجازه اجتهاد دادند
1. آیتالله سید على، فرزند میرزاى شیرازى(متوفاى 1355 ق)؛
2. آیتالله میرزاى نائینى(متوفاى 1355 ق)؛
3. آیتالله شیخ عبدالکریم حائرى(متوفاى 1355 ق)؛
4. آیتالله سید ابوالحسن اصفهانى(متوفاى 1365 ق)؛
5. آیتالله شیخ محمدحسین اصفهانى(متوفاى 1361 ق)؛
6. آیتالله شیخ محمدحسین کاشفالغطاء(متوفاى 1373).
د) مشایخ روایى ایشان
1. آیتالله سید على، فرزند میرزاى شیرازى(متوفاى 1355 ق)؛
2. آیتالله سید ابوالحسن اصفهانى(متوفاى 1365 ق)؛
3. آیتالله حاج آقا حسین قمى(متوفاى 1366 ق)؛
4. آیتالله شیخ علىاصغر ملکى تبریزى؛
5. شیخ على بن ابراهیم قمى(متوفاى 1373 ق)؛
6. شیخ محمدعلى بن اردوبادى(متوفاى 1380 ق)؛
7. آقابزرگ طهرانى(متوفاى 1389 ق)؛
8. میرزا یحیى خوئى(متوفاى 1364 ق)؛
9. آیتالله حاج شیخ عبدالکریم حائرى یزدى(متوفاى 1355 ق)؛
10. آیتالله شیخ على زاهد قمى(متوفاى 1373 ق).
تألیفات
1. الغدیر فى الکتاب و السنه و الأدب؛
2. تفسیر فاتحه الکتاب(طبع 1395 ق، طهران)؛
3. شهداء الفضیله(طبع 1355 ق، نجف)؛
4. تحقیق کامل الزیاره(طبع 1356 ق، نجف)؛
5. أدب الزائر لمن یمم الحائر(طبع 1362 ق، نجف)؛
6. سیرتنا و سنتنا(طبع 1384 ق، نجف)؛
7. تعالیق على رسائل الشیخ(مخطوط)؛
8. تعالیق على مکاسب الشیخ(مخطوط)؛
9. المقاصد العلیه فى المطالب السنیه(طبع جدید، 1434 ق، قم)؛
10. ریاض الأنس(مخطوط)؛
11. رجال آذربایجان(مخطوط)؛
12. ثمرات الأسفار؛
13. العتره الطاهره فى الکتاب العزیز.
کتابهاى استنساخشده به دست مبارک ایشان
1. کتاب سلیم بن قیس، سال استنساخ 1340 ق؛
2. کتاب الحسین بن عثمان بن شریک، سال استنساخ 1346 ق؛
3. کتاب الزهد(حسین بن سعید اهوازى)، سال استنساخ 1346 ق؛
4. کتاب أبىسعید عباد العصفرى، سال استنساخ 1346 ق؛
5. کتاب جعفر بن محمد الحضرمى، سال استنساخ 1346 ق؛
6. کتاب خلاد السندى، سال استنساخ 1346 ق؛
7. کتاب زید النرسى، سال استنساخ 1346 ق؛
8. کتاب عبدالله بن یحیى الکاهلى، سال استنساخ 1346 ق؛
9. کتاب عبدالملک بن حکیم، سال استنساخ 1346 ق؛
10. کتاب مثنى بن ولید الحناط، سال استنساخ 1346 ق؛
11. کتاب محمد بن مثنى الحضرمى، سال استنساخ 1346 ق؛
12. مختصر أصل علاء بن رزین، سال استنساخ 1346 ق؛
13. مسائل على بن جعفر، سال استنساخ 1346 ق؛
14. نوادر على بن اسباط، سال استنساخ 1346 ق؛
15. الأخبار المسلسلات(جعفر بن احمد قمى)، سال استنساخ 1346 ق؛
16. الأربعون حدیثا فى مناقب أمیرالمؤمنین(ع)(ابن ابىالفوارس)، سال استنساخ 1346 ق؛
17. تزویج أمیرالمؤمنین(ع) ابنته من عمر بن الخطاب(شیخ مفید)، سال استنساخ 1346 ق؛
18. مقتضب الأثر(ابن عیاش جوهرى)، سال استنساخ 1346 ق؛
19. المزار الکبیر(شیخ محمد بن مشهدى، 510- 594)، سال استنساخ 1347 ق؛
20. الأمالى(شیخ مفید، 336- 413)، سال استنساخ 1347 ق؛
21. نوادر الأثر فى أن علیا خیر البشر(شیخ جعفر بن احمد قمى، زنده در 329)، سال استنساخ 1347 ق؛
22. الأنوار الباهره فى انتصار العتره الطاهره(سید ابن طاوس، 589- 664)، سال استنساخ 1347 ق؛
23. خصائص الأئمه(سید رضى، 359- 406)، سال استنساخ 1347 ق؛
24. صفات الشیعه(شیخ صدوق، 305- 381)، سال استنساخ 1353 ق؛
25. المناقب المائه(ابن شاذان قمى، 460)، سال استنساخ 1364 ق؛
26. إیضاح دفائن النواصب(ابن شاذان قمى، 460)، سال استنساخ 1364 ق؛
27. الطرف(سید ابن طاوس، 589- 664)، سال استنساخ 1364 ق؛
28. المختصر من کتاب الموافقه لابن سمان(زمخشرى، 462- 538)، سال استنساخ 1380 ق؛
29. مفتاح النجاء فى مناقب آل العباء(حافظ بدخشانى، متوفاى حدود 1126)، سال استنساخ 1380 ق؛
30. المناقب(ابن مغازلى شافعى، متوفاى 483)، سال استنساخ 1380 ق؛
31. الإشاره إلى سیره المصطفى و تاریخ من بعده من الخلفاء(علاءالدین مغلطاى بن قلیچ، متوفاى 762)، سال استنساخ 1380 ق؛
32. روضه الفردوس(على بن شهابالدین همدانى)، سال استنساخ 1380 ق؛
33. کتاب الغایات(ابن رازى، جعفر بن احمد قمى، از علماى قرن چهارم)؛
34. کتاب درست بن ابىمنصور(از رجال طبقه پنجم)؛
35. مصادقه الإخوان(شیخ صدوق، 305- 381)؛
36. الأربعون حدیثا(محیىالدین حلبى، 914- 843)؛
37. الأربعون حدیثا(شیخ عزالدین حسین بن عبدالصمد، 984- 918)؛
38. الأربعون عن الأربعین من الأربعین(شیخ منتجبالدین رازى، 600- 504)؛
39. الأعمال المانعه من الجنه(ابن رازى جعفر بن احمد قمى، از علماى قرن چهارم)؛
40. جامع الأحادیث(ابن رازى جعفر بن احمد قمى، از علماى قرن چهارم)؛
41. دعائم الإسلام(قاضى نعمان مغربى، 259- 363)؛
42. الیقین فى إمره أمیرالمؤمنین(ع)(سید ابن طاوس، 589- 664)؛
43. کتاب السقیفه(سلیم بن قیس هلالى، حدود 90)؛
44. الإجازه الکبیره لعلماء الحویزه(سید عبدالله جزائرى، 1112- 1173)؛
45. المسائل الأربعون الکلامیه(شهید اول، 734- 786)؛
46. جذوه السلام فى نظم مسائل الکلام(شیخ محمد بن طاهر سماوى، 1292- 1370)؛
47. جمل الآداب(شیخ محمد بن طاهر سماوى، 1292- 1370)؛
وفات
علامه مجاهد در عصر روز 28 ربیعالثانى 1390، برابر با 12 تیرماه 1349 در تهران، به ملاقات معبود خویش شتافت و پس از تشییع باشکوه در تهران، با هواپیما به بغداد برده شد و در شهرهاى مقدس کاظمین و کربلا تشییع گردید و سرانجام به نجف اشرف منتقل شد و پس از تجدید عهد با مولایش، در مقبره شخصى کنار کتابخانه به خاک سپرده شد
