سفر به تاریخ با حضور در امامزاده سید عبدالله(ع) روستای کارشک

به گزارش بقاع خبر، بقاع متبرکه یکی از نمادهای علاقمندی ایرانیان به تشیع و گرامیداشت فرزندان اهل بیت(ع) هستند، چه اینکه در طول تاریخ امامزادگان بسیاری به دلایل مختلف به ایران مهاجرت می کردند و در همین سرزمین بدرود زندگی می گفتند و امروز مدفن آنها، پناهگاه دوستداران فرهنگ ناب تشیع است.

امام راحل و رهبر معظم انقلاب بارها بر اهمیت این بقعه های متبرکه تاکید کرده و خواستار تبدیل آنها به قطب فرهنگی شده اند و تاکنون فعالیت های مثمر ثمری هم در این زمینه به انجام رسیده اما آنچه در حقیقت آرامگاه امامزادگان را به پناهگاه و ملجأ دلدادگان اهل بیت(ع) تبدیل کرده عشق و علاقه مردمی به آنها است.

لذت سیاحت در کنار زیارت

روستای کارشک در 12 کیلومتری شهر خضری از توابع شهرستان قاینات خراسان جنوبی، مدفن امامزاده عظیم الشأنی به نام “عبدالله بن موسی الجون” است که نسب او با سه واسطه به امام حسن مجتبی(ع) می رسد. بقعه تاریخی و قدیمی این امامزاده بر اثر زلزله سال 47 ویران شد اما بعد از چند نوبت بازسازی اکنون مکانی در خور شأن زائران فراهم شده تا به واسطه معنویت این مکان مقدس به صفای دل بپردازند.

این بقعه متبرکه در حصار درختان کاج محصور شده و در جوار آن نیز قبرستان قدیمی روستا قرار دارد؛ نگاهی به قبرها نشان می دهد که بخش اعظم خفتگان آن قربانیان زلزله 47 بوده اند.

وجود یک قنات با آب انبار هم در جوار امامزاده دیدنی است پایین رفتن از پلکان این آب انبار و دست کشیدن به دیواره های خنک، انسان را شاداب می کند. آخرین پله آب انبار به دهنه قنات می رسد که آب گوارایی را تقدیم وجود رهگذران می کند. آب و هوای دلنشین امامزاده عبدالله در روستای کارشک سیاحت را در کنار زیارت لذت بخش می کند.

این زیارتگاه در دره سرسبز نیمبلوک که یکی از مهمترین قطب های گردشگری و زیارتی استان خراسان جنوبی می باشد، قرار دارد.

مکانی ارزشمند برای سفر به تاریخ

از ساخت اولین بنای این امامزاده اطلاعی در دست نیست و مشخص نشده اولین بار چه کسی و در چه سالی بنا را ساخته است. با توجه به وضعیت حاکم در آن زمان و ترس و هراسی که مردم از خلفای جور عباسی داشتند، احتمالا تا مدت ها کسی جرأت رسیدگی به قبور امامزادگان را نداشته و بدین خاطر بنا یا مقبره ای برای آنها ساخته نشده بود.

بنای اولیه آرامگاه امامزاده عبدالله قبل از جلوس سلسله صفویه احداث گردید و در عصر سلطنت شاه طهماسب و شاه سلیمان صفوی مرمت اساسی شد و مقدار 8 شمعدان زیبای مفرغ و مطلا از جانب سلاطین این سلسله اهدا گردید.

در سال 1336 شمسی این شمعدان ها به همراه تعدادی قالیچه و اثاثیه زینتی آرامگاه سرقت شد ولی به طرز معجزه آسایی سارق اموال دستگیر گردید و اموال تزیینی و قالیچه های یاد شد به دفتر آرامگاه برگردانده شد اما شمعدان های گرانبها را که اساس سلاطین بر آنها نقش بسته بود به موزه ایران باستان تهران منتقل نمودند.

بقعه زیبای امامزاده عبدالله(ع) تا قبل از سال 1347 پابرجا و عمارت زیبایی داشت که به شکل مربع ساخته شده بود. متأسفانه این بنای عالی با شکوه در زلزله دلخراش شهریور ماه 1347 شمسی مانند همه قراء ویران شد؛ اما آنچه هر بیننده ای را متحیر می ساخت قسمت بالای قبر همانند دستی مساوی با مرقد مطهر امامزاده باقی ماند که هر بیننده را فوق العاده متعجب می‌ساخت.

گذری کوتاه در امامزاده

باغ های سرسبزی هم پشت امامزاده وجود دارد که می توان هر نوع میوه ای را در میان شاخ و برگ هایش دید. دیوارهای ورودی امامزاده با کاشی کاری های ریزنقش و زیبا چشم نوازی می کند و اندرون نیز آیینه دیوارها و سقف شکوهی از شکست نور را در این مکان به نمایش می گذارد.

ساختمان جدید امامزاده از سال 1370 آغاز شده و در حال حاضر طرح جامع این بارگاه در حال اجرا می باشد و با داشتن امکاناتی از قبیل زائرسرا، کتابخانه، سرویس های بهداشتی، دفتر مخابرات، دفتر امامزاده و سایر تأسیسات جانبی، مکان امن و آسایشی را برای زائران فراهم ساخته اند. این مکان به دلیل نزدیکی به شهر خضری دشت بیاض از توان های توریستی این شهر محسوب می شود.

ضریح در وسط حرم قرار دارد و نور سبزی که از آن پخش می شود آرامشی را به درون ریخته و پاها را مجاب می کند که در مقابل این قبر مطهر زانو زده و دست به درگاه خدا قلب را مصفا کند.

با نگاه به سقف می توان گوشه های گنبد را شمرد، زاویه ها، هلال ها و قوس های ایجاد شده در سقف با هیچ رسم ریاضی قابل قیاس نیست، آنقدر این گوشه ها مرتب کنارهم چیده شده اند که نمی توان حتی ذره ای کجی در آن دید.

بزرگان مدفون در جوار امامزاده

در جوار امامزاده قبور تعدادی از علماء و بزرگان نیز وجود داشته که با بازسازی و طرح توسعه سنگ های لوح این قبور از محل اولیه خود برداشته شده است. همچنین تعداد زیادی سنگ قبر در محل امامزاده وجود دارد که اکثراً متعلق به افراد برجسته علمی و دینی می باشند. این سنگ لوح ها می تواند بیانگر تاریخ و فرهنگ منطقه باشد.

بارگاه امامزاده با طبیعت زیبای منطقه، محل تجمع زائران فراوانی در پنجشنبه و جمعه ها، اعیاد مذهبی و ملی و به ویژه روز عاشورا است. زوار این امامزاده را علاقمندان نقاط مختلف ایران از جمله شهرهای مشهد، گناباد، بیرجند، قاین، فردوس، سرایان و کلیه روستاهای اطراف تشکیل می‌دهند.

اشاره ای به امکانات امامزاده

حجت‌ الاسلام علی حیدری رئیس اداره اوقاف و امور خیریه خضری در گفت وگو با خبرنگار خبرگزاری حوزه در بیرجند، در خصوص امکانات رفاهی و خدماتی این بقعه متبرکه، اظهار داشت: حرم و تأسیسات آن در زمینی به مساحت حدود 3 هکتار احداث شده است.

وی از وجود 8 باب زائرسرا در جوار این امامزاده خبر داد و بیان داشت: از دیگر امکانات این آستانه می توان به کتابخانه، اتاق تأسیسات و انباری، سرویس های بهداشتی زنانه و مردانه، وضوخانه و دفتر اداری امامزاده اشاره کرد.

رئیس اداره اوقاف و امور خیریه خضری با اشاره به مراسمات مختلفی که در این مکان مقدس برگزار می شود، بیان داشت: در این مکان مقدس همیشه زائر وجود دارد لذا در همین راستا زائرسراهایی ساخته شده که با تمام امکانات فرصت اقامت را فراهم می کند.

حیدری با اشاره به وجود قبر «ولی دشت بیاضی» از شاعران قدیمی منطقه در مکان امامزاده عنوان کرد: آیت الله خراشادی نیز از بزرگانی است که در این مکان مقدس دفن شده است.

انتهای پیام/ح