عبدالقادر در برابر تجاوزات قوای فرانسوی در الجزایر قیام کرد و با دستیاری سلطان مراکش و یاری قبایل وطن پرست، از سال 1832 تا 1847م مردانه با سپاهیان فرانسوی جنگید و کوشید تا امپراتوری عرب را تأسیس کند.

وی با حمایت قبیله ‏های عرب، به عنوان سلطان عرب‏ ها شناخته شد و قلمرو خود را در شمال الجزایر گسترش داد.

پیروزی‏های امیر عبدالقادر باعث شد تا فرانسویان با وی از درِ سازش درآمده و ضمن ترک مخاصمه به امضای قرارداد صلح با او تن در دهند.

براساس این قرارداد که در 27 مه 1837م به امضا رسید، به غیر از پنج بندر که در تصرف فرانسه باقی ماند، سایر نقاط الجزایر آزاد گردید. ولی با کارشکنی استعمارگران فرانسوی، امیر عبدالقادر در 18 نوامبر 1839م دومین دور مبارزات آزادی‏خواهانه خود را آغاز کرد و با پنجاه هزار سرباز سواره و پیاده، به نیروهای فرانسوی حمله برد.

با طولانی شدن مبارزات وی که بیش از 15 سال طول کشیده بود، نیروهای او تحلیل رفتند و سلطان مراکش و امیرتونس هم بر اثر فشار دولت فرانسه و ضعف و خودخواهی، از یاری او خودداری کردند.

سرانجام امیر عبدالقادر شکست خورد و تسلیم شد. وی در سال 1853م از حبس آزاد شد به این شرط که دیگر به الجزایر باز نگردد. امیر عبدالقادر سرانجام در 26 می سال 1883م در 75 سالگی در دمشق درگذشت.