کدخبر : 28265 |

درگذشت استاد “عبدالکریم روشن تهرانی”


آیت‌الله میرزا «عبدالکریم روشن تهرانی» بیش از آن‌که درس بخواند، سعی در تفکر و تأمل و در تأویل ید طولایی داشت. مرحوم روشن دریافت‌هایی از آیات و احادیث داشت که منحصر به فرد بود.

درگذشت استاد "عبدالکریم روشن تهرانی" عارف معاصر (1371 ش)

به گزارش خبرنگار بقاع خبر ؛ سوم مهرماه سال ۱۳۷۱ هجری شمسی، آیت‌الله میرزا «عبدالکریم روشن تهرانی» عارف نامی و فیلسوف معاصرکشورمان بدرود حیات گفت. آیت‌الله روشن تهرانی از جوانی شوری وصف‌ناپذیر برای آموختن عرفان و فلسفه اسلامی داشت.
از این‌رو برای یادگیری این علوم از محضر بزرگانی چند دانش آموخت. آیت‌الله عبدالکریم روشن تهرانی مدتی در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران عرفان و فلسفه تدریس می‌کرد. این مرد وارسته همواره سخن حضرت علی(ع) را تکرار می‌کرد همیشه عبارت «‌یا غایَهَ الآمال العارفین» را بر زبانش جاری می‌‌کرد.
ایشان بیش از آن‌که درس بخواند، سعی در تفکر و تأمل و در تأویل ید طولایی داشت. مرحوم روشن دریافت‌هایی از آیات و احادیث داشت که منحصر به فرد بود.
این عارف و استاد برجسته معاصر، در سال ۱۲۸۲ ش در تهران به دنیا آمد. اشتیاق تفحّص در مبانی عرفان و فلسفه، او را به سوی فراگیری علوم اسلامی کشاند. وی در این زمینه از استادان بنام عصر خود، دانش آموخت و پس از چندی، خود، در ردیف استادان برجسته عرفان قرار گرفت. حاج میرزا عبدالکریم روشن تهرانی، مدتی در دانشکده الهیات دانشگاه تهران تدریس کرد که شاگردان بسیاری از محضر درسش بهره گرفتند. وی در ۸۹ سالگی درگذشت.

وی از نادر کسانی بود که برای دریافت های ذوقی، استدلال فلسفی و قرآنی و روایی می آورد. سیّد جلال آشتیانی دربارۀ مقام شامخ علمی وی می فرمود: « آقا میرزا مهدی آشتیانی اگر یک شاگرد داشته باشد، همان آقای روشن است.»
وی حکیمی عارف و صاحب نظری کم نظیر در علوم عقلی بود. بی توقّع و بی تکبّر زندگی می کرد و به زخارف دنیا اعتنایی نداشت. بارها مراجع دانشگاهی قصد داشتند به ایشان مدرک دکترای علوم انسانی اعطا کنند و او نپذیرفت. با وجود مقام والای علمی و عرفانی، بیش از پنجاه سال برای امرار معاش به کار میرزایی تجارت خانه ها مشغول بود و از قبول هر نوع وجهی در قبال تدریس خودداری می کرد.
ایشان همچون استاد بزرگوارش، میرزا طاهر تنکابنی، بر این عقیده بود که وظیفۀ ما همان فهم افادات قدماست و شاید بر همین اساس است که اثر مستقلّی از او در دست نیست. به عرفان بسیار علاقه مند بود و بارها می فرمود: «اگر عرفان بی اهمّیّت باشد چرا مولای متّقیان (علیه السلام) در دعای کمیل می فرماید: یا غایه آمال العارفین! » این استاد فرزانه قرآن و نهج البلاغه را حفظ بود.
روزی در محضر آیت الله روشن، ذکر خیری از یکی از بزرگان حکمت و عرفان به میان آمد. شاگردان را چنین گمان بود که مرحوم روشن آن شخص را جز به مقام علمی نمی شناسد، با این حال وقتی سخن از مراتب والای عرفانی آن بزرگ آوردند، چهرۀ آیت الله روشن به وضوح شکفته شد و فرمود: «خداوند بندگانی خاص دارد که در میان خلق پنهان اند.»
آیهالله شیخ احمد مجتهدی تهرانی بر جنازۀ مطهّر او نماز گزارد و پس از نماز در حالی که اشکی بر گوشه دیدگانش می درخشید به حاضران گفت: «بشارت باد بر شما که از فضل نمازی که بر جنازۀ جناب میرزا خواندید از جمیع معاصی خویش پاک شدید، چرا که او یکی از اولیاء الله بود.»

بیشتر بخوانید :

دریافت‌های مرحوم «روشن» از آیات و احادیث منحصر به فرد بود

منبع:

کتاب افلاکیان خاک نشین
پورتال انهار
خبرگزاری قرآنی ایران
راسخون

مربوطه به : فرهنگیمعارفعلماعرفااخبار ویژهاخبارپایگاهاخبارآخرین عناوین

کلمات کلیدی: ,

کانال تلگرام بقاع نیوز امامزادگان

RSS

دیدگاه شما :