شاه چراغ حرم عشق

شاه چراغ حرم عشق
گروه اسناد و اطلاع رسانی – ششم ذی القعده، را روز بزرگداشت امامزاده ای نام نهادند که در پرهیزگاری، عدالت،شجاعت و آزادگی زبانزده همگان بود. ‘احمد بن موسی(ع)’ معروف به شاهچراغ، بزرگی که میهمان شهر شعر و ادب شیراز شد و با وجود معنوی و نورانی خود برای همیشه شاه نشین گنبدی گردید که بر ایوان آن نقش عشق به ثامن الائمه را حک کرده اند.

‘احمد بن موسی بن جعفر'(ع)، فرزند ارشد ‘امام موسی کاظم'(ع) معروف به ‘سید السادات’ و ‘شاه چراغ’ است. روز و سال دقیق تولد این امامزاده مشخص نیست اما برخی منابع روز تولد ایشان را ششم ذی القعده در مدینه منوره ذکر کرده اند.
احمد بن موسی معروف به شاهچراغ، یکی از شخصیت های عالی مقام و پرهیزگاری بود که پدر وی همواره او را به بخشندگی و دلیری می ستود و پس از شهادت امام موسی کاظم(ع)، مردم مدینه به خانه او رفتند و با وی بیعت کردند.
اما پس از آن، احمد بن موسی در فضائل برادرش امام رضا(ع) سخن ها گفت و همگان را بر آن داشت تا به خدمت وی برسند و با او به عنوان هشتمین امام شیعیان بیعت کنند.
دوران امامت، امام هشتم همزمان با اختناق و ظلم حکومت عباسیان بویژه خلیفه وقت مامون بود که در پی ظلم و ستم بسیار، زمینه های قیام علیه آنها با زعامت و هدایت امام رضا(ع) در راه اسلام راستین و حاکمیت الهی فراهم شده بود.
مامون به منظور فرو نشاندن این مبارزات و تحکیم خلافت متزلزل عباسی تصمیم گرفت تا ولایتعهدی خود را به امام رضا(ع) واگذار کند و علیرغم میل باطنی امام، وی را از مدینه به طوس انتقال دهد.
حضور پر برکت امام در خراسان سبب شد که شیعیان و محبان اهل بیت رسالت برای زیارت چهره تابناک امامت و ولایت و برای پیوستن به ایشان از نقاط مختلف جهان به سوی ایران حرکت کنند و احمد بن موسی(ع) برادر آن بزرگوار نیز از جمله کسانی بود که به همراه دو تن از برادرانش و گروه زیادی از برادرزادگان و شیعیان، بالغ بر دو یا سه هزار نفر از طریق بصره عازم خراسان شد.
روزها می گذشت و مقام ولایت امام رضا(ع) بیش از پیش بر مردم آشکار می شد، مامون که از این موضوع ناخرسند بود نتوانست وی را برتابد و ایشان را در سال 202 هجری قمری به شهادت رساند.
اما مامون به این امر اکتفا نکرد و از آنجایی که خبر حرکت احمد بن موسی به او رسیده بود دستور داد تا یاران و خویشان امام را به شهادت برسانند.
هنگامی که احمد بن موسی به نزدیکی شهر شیراز رسید و از خبر شهادت امام رضا(ع) مطلع شد. برای خون خواهی جان برادر با یاران خویش در مقابل سپاه ‘قتلغ خان’ حاکم فارس صف کشید و با شهامتی بی نظیر با آنان مبارزه کرد.
اگرچه در این نبرد، عده ای از امامزادگان و اصحاب احمد بن موسی زخمی و تعدادی نزدیک به سیصد نفر به شهادت رسیدند اما قتلغ خان شکست خورد و به سمت دروازه های شیراز گریخت. احمدبن موسی با یاران خود در پشت دروازه های شهر شیراز خیمه زدند تا بتواند با پیکاری دوباره پیروز میدان نبرد باشد.
قتلغ خان که در خود توان مبارزه را نمی دید ناجوانمردانه دستور داد تا سربازانش شب هنگام به جایگاه او حمله برند. در این نبرد نابرابر احمد شاهراغ شجاعانه جنگید اما دست ستم سربازان به همراه شمشیری بر فرق سر مبارک ایشان وارد آمد و ایشان را در هفدهم رجب سال 203 هجری قمری به شهادت رساند و برای همیشه سرزمین شیراز را میزبان خود ساخت.
پس از شهادت کسی از مکان مقبره ایشان آگاه نبود تا اینکه با گذر ایام در سده ششم هجری و در دوران اتابکان فارس ‘امیر مقرّب الدین مسعود بن بدر’ که از خاصگان و مقربان ‘اتابک بن ابوبکر سعد بن زنگی بن مودود’ بود محل دفن پیکر مطهر ایشان را در عمارتی در شیراز یافت و گنبدی بر آن بنا کرد که امروز جایگاه شاه نشینی است که شاهچراغ شیراز نام دارد و زیارتگاه دوستداران اهل بیت و شیعیان است.
در دوازدهم مهر سال 1386، شورای فرهنگ عمومی استان فارس نام گذاری یک روز را به نام ‘بزرگداشت حضرت احمدبن موسی شاهچراغ(ع) ‘ مطرح کرد و تصمیم بر این شد که در دهه کرامت یعنی حدفاصل تولد حضرت معصومه و امام رضا(ع) یک روز به عنوان روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسی ‘شاهچراغ’ تعیین شود و شورای عالی انقلاب فرهنگی در تاریخ 24 شهریور 1388 روز ششم ذی القعده روز تولد آن حضرت و پنجمین روز از دهه کرامت را به نام روز بزرگداشت احمدبن موسی شاهچراغ جهت ثبت در تقویم مناسبت های ملی- اسلامی کشور تصویب کرد.
این روز فرصتی است تا با تعمقی بیشتر به ابعاد شخصیتی آن حضرت بپردازیم و فضائل اخلاقی و معنوی ایشان را بهتر بشناسیم.