Category: اخبار

به گزارش خبرنگار بقا خبر ، بر اساس پیگیری و هماهنگی‌های به عمل آمده توسط بنیاد شهید و امور ایثارگران با سازمان اداری و استخدامی کشور و  سازمان برنامه و بودجه کشور ، ثبت نام دومین آزمون استخدامی خاص فرزندان شهدا و فرزندان جانبازان 70 درصد و بالاتر برای کلیه مقاطع تحصیلی و با رشته‌های تحصیلی متنوع هفته آتی آغاز می‌شود.

کلیه فرزندان معظم شهدا و فرزندان جانبازان 70 درصد و بالاتر که متقاضی شرکت در این آزمون هستند با مراجعه به تارنمای مرکز آزمون‌های جهاد دانشگاهی می‌توانند در این آزمون شرکت کنند.

به گزارش خبرنگار بقاع خبر ، پویا ایزدی از جمله جوانانی بود که با شنیدن اخبار سوریه و فجایعی که تکفیری‌ها علیه ملت سوری انجام داده بودند، به هر دری زد تا خود به این سرزمین برساند. خصوصا اینکه نزدیک بود دست تجاوز تروریست ها به مکان های مقدس شیعیان هم برسد. پویا رفت و در شب تاسوعای سال 94 در حلب مزد جهادش را گرفت و شهید شد. در ادامه برشی از خاطرت همسر او را خواهید خواند:

زندگی ما روال عادی خودش را داشت، در این وسط خداوند ریحانه را به ما هدیه داد و روز و روزگار می‌گذراندیم؛ حرامی‌ها به حرم عقیله بنی هاشم می‌خواستند نزدیک شوند و خواب را از چشمان پویا در این طرف مرزهای ایران ربود برای همیشه. من خیلی وارد سیاست نمی‌شدم، اما می‌گفتم که این جنگ، جنگ ما نیست. مگر ما هشت سال جنگیدیم، کسی به ما کمک کرد. کسی به داد ما رسید. پویا می‌گفت مانند زن‌های کوفی حرف نزن! این جمله همسرم خیلی به من برخورد و بدجور گران تمام شد. انگار که تلنگری برایم شد. می‌گفت عزیزم خوب به حرف‌هایم فکر کن. زمانی که ما مصیبت‌های امام حسین(علیه السلام) و حضرت زینب(سلام الله علیها) را می‌شنیدیم با خودمان می‌گفتیم‌ ای کاش ما در آن زمان بودیم و امام حسین را تنها نمی‌گذاشتیم.

الان هم همین طور است یزید زمان دارد ظلم می‌کند و حسین زمان دارد ظلم می‌بیند. من نمی‌خواهم جزو گروه توابین شوم. بنابراین من هم چون با پویا هم عقیده بودم آرام شدم و رضایتم را به او اعلام کردم.

فهمیدم بی‌قراری‌های گاه و بی‌گاهش چه بوده و چه در سر دارد. بالاخره خودم را راضی کردم اما آن زمان مأموریتش به دلایلی کنسل شد. چشم دیدن حتی ذره‌ای غم و یا ناراحتی پویا را نداشتم. گفتم حضرت زینب(س) هر زمانی که اجازه مدافع حرم شدن را به تو بدهد، من راضی هستم برای دفاع برود.
اولین بار او به عراق اعزام شد. اواسط ماه مبارک رمضان سال 1393 بود.

منبع : تسنیم

به گزارش خبرنگار بقاع خبر : روابط عمومی اداره کل هنرهای نمایشی، هیات ارزیابی و انتخاب «بخش نمایشنامه نویسی» بیست و یکمین جشنواره بین المللی نمایش های آیینی و سنتی متشکل از  علیرضا حنیفی، اعظم بروجردی و  محمدرضا آزاد اسامی نامزدهای دریافت جایزه این بخش را اعلام کردند.

هیئت انتخاب این بخش پس از دریافت آثار شرکت کنندگان ازطریق دبیرخانه، آثار ارسالی را در محل ستاد جشنواره بررسی و نتایج نهایی را (بدون ترتیب و اولویت ) به شرح زیر اعلام کردند.

1-نمایشنامه «شاماران»، نویسنده: علیرضا داوری از بندرعباس ( استان هرمزگان)
2- نمایشنامه «راپرت چی»، نویسنده: داود معینی کیا، از تهران ( استان تهران )
3- نمایشنامه «خاطره مجلس سوخته یک زن»، نویسنده: حمیدرضا قاسمی از فلاور جان (استان اصفهان )
4- نمایشنامه «برفچال»، نویسنده: مهیار هزارجریبی از بهشهر ( استان مازندران)
5- نمایشنامه «هشت خان»، نویسنده: داود ابراهیمی از کرج ( استان البرز)
6- نمایشنامه «آجر پنجم»، نویسنده : علی حسینقلی زاده از تبریز ( استان آذربایجان شرقی)
7- نمایشنامه «خستو شدن حملط به روایت سور کاروانیا»، نویسنده: رضا عاشوری فر از لنگرود ( استان گیلان )
8- نمایشنامه «اصلی کرم» ، نویسنده: عدالت فرزانه از اردبیل ( استان اردبیل )
9- نمایشنامه «بایرام شاه»، نویسنده: قبچاق از ارومیه ( استان آذربایجان غربی)
10- نمایشنامه «روز مرگ در داستان بازی خانه»، نویسنده: مرجان موسی نژاد از رشت ( استان گیلان)

بخش نمایشنامه نویسی بیست ویکمین جشنواره بین‌المللی نمایش‌های آیینی وسنتی به دبیری احمد جولایی مهر ماه 1402 با مشارکت اداره کل هنرهای نمایشی وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی وبه میزبانی استان آذربایجان شرقی در شهر تبریزبرگزار می‌شود.

منبع: تسنیم

به گزارش خبرنگار بقاع خبر به نقل از تسنیم ، کتاب حوض شربت نوشته مریم قربان‌زاده روایت داستانی زندگی مشترک بتول باوقار و اسماعیل فردوسی پور است؛ خانواده‌ای که در دوران پیش از انقلاب اسلامی  به علت ممنوع المنبر شدن شیخ اسماعیل با وجود مشکلات متعدد به نجف اشرف هجرت می‌کنند و زندگی در همسایگی بیت امام خانه‌ای انتخاب می‌کنند. این کتاب روایت‌های دست اول و جالبی از ارتباط این خانواده با بیت امام و روزگار مبارزه پیش و پس از انقلاب دارد که در ادامه برش‌هایی از این کتاب را با هم می‌خوانیم:

1- اولین دیدار با بیت روح الله خمینی

اولین باری بود که بتول بعد از یک سال زندگی در نجف می‌خواست خانم و آقا را ببیند از این خانه به آن خانه شدن توفیق دیدار را از او گرفته بود عصر جمعه سر و صورت بچه‌ها را شست و لباسشان را عوض کرد. خودش هم پیراهن بلندی را که تازه با خانم موسوی دوخته بودند پوشید. زنان عرب از این پیراهن‌ها می‌پوشیدند و به آن ماکسی می‌گفتند. تا خانه آقا راهی نبود. بتول سنگین بود و با آن که سختش بود اما مجتبی را بغل گرفت محمد هم دنبال آنها راه افتاد.

بیشتر بخوانید

• ورزی: امام خمینی (ره) بنیانگذار سینمای نوین ایران و مردی برای تمام فصول است

خانه آقا روح الله خمینی مثل دیگر خانه‌های نجف خشتی بود، نبش کوچه آنها بود و از هر دو طرف در داشت. یکی از درها به سمت کوچه‌ای باز می‌شد که به شارع الرسول می‌رسید. این در نزدیک به کتابخانه امیرالمؤمنین و مقبره علامه امینی بود و به حیاطی کوچک باز می‌شد. در داخل کوچه راه پله داشت. خانه دو طبقه بود با یک سرداب و یک حیاط کوچک ده متری بیرونی و اندرونی خانه با یک ایوان کوچک به هم وصل می‌شدند. در و پنجره‌های چوبی خانه با دیگر خانه‌های نجف فرقی نداشت. زن‌ها در اندرونی و مردها در بیرونی می‌نشستند به جز آقا روح الله و خانم دو نفر دیگر به عنوان کمک کار و خادم در آن خانه زندگی می‌کردند. خانم با روی باز به استقبال مهمان جدیدش رفت، مسافری خراسانی که بار سفر را به جبر زمانه و ظلم رژیم بسته بود.

2- تولد نوزاد دختر و عصبانیت پزشکان!

با صدای اذان صدای دخترک بتول هم توی بیمارستان نجف پیچید و سومین فرزندش متولد شد. دکتر با دیدن نوزاد دختر بیشتر عصبانی شد و بعد از اتمام کارش رفت. برای دیگر زنان عرب هم جالب بود بدانند این عجمی که دو شبانه روز گریه کرده و درد کشیده چه دارد. وقتی فهمیدند دختر به دنیا آورده، دو دست چاق و سیاهشان را روی بتول می‌تکاندند و می‌گفتند: «تَباله»، یعنی خدا مرگت بدهد، خاک بر سرت! خانم موسوی می‌خواست حالیشان کند که این زن دو پسر هم دارد و این سومین فرزند اوست ابن ابن دارد. ثانی ابن این بنت ثالث است…… بتول به این تلاش بی ثمر او در دل خندید و آرزو کرد کاش مرضیه خانم این جا بود تا این همه از دکتر کتک نمی‌خورد و نفرین نمی‌شنید با این همه از زنده بودن خودش و سلامت دخترش خوشحال بود.

صبح روز بعد شیخ اسماعیل با کاسه کاچی که مرضیه خانم درست کرده بود برای دیدن همسر و دخترش به بیمارستان رفت.

بیشتر بخوانید

• تقی‌پور: امام خمینی (ره) تصور پوشالیِ «نیل تا فرات» صهیونیزم را شکست

3- سفر حج پرمخاطره طلبه‌های هوادار آیت الله خمینی

روز نهم ذی الحجه کاروان باید روانه عرفات و صحرای منا می‌شد. چادرها برپا شده بودند و هر کاروانی فضای سرپوشیده خودش را داشت. کاروان آزاد طلبه‌های هوادار آیت الله خمینی که از نجف آمده بود سهمی در اسکان نداشت. هوا گرمتر از روزهای نجف بود و به اندازه یک وجب هم سایه پیدا نمی‌شد که حداقل بچه‌ها و زنها لحظه‌ای از تیغ داغ خورشید در امان بمانند. شیخ اسماعیل دعا می‌کرد کاروان‌های دیگر به خصوص کاروان فردوسی‌ها به زن و بچه‌ها در چادرهایشان جا بدهند. اما این خواسته عملی نشد برای آنها او شیخ ممنوع المنبری بود که از دست مأموران ساواک به عراق گریخته و راه دادن و حتی سلام و احوال پرسی با او از چشم خبرچینان پنهان نمی‌ماند و در برگشت باید جواب بازجویی مأمورین رژیم را می‌دادند و غرامت کارشان را می‌پرداختند. هنگام بیتوته اجازه پخت و پز نداشتند. هر شعله گرما آتش هوا را چند برابر می‌کرد و برای چادرهای حجاج هم خطر آتش سوزی داشت. مجبور بودند همان سبزی‌های سرخ شده را که در قوطی ریخته و از نجف با خودشان آورده بودند لای نان خشک‌ها بگذارند و با دهان خشکیده و لب‌های ترک خورده به زحمت قورت بدهند.

4- ماجرای عجیب فوت حاج آقا مصطفی

دیشب آقا از آلمان مهمان داشتند 12 نفر بودند. شیرینی و تنقلات هم به عنوان سوغات آورده بودند. آقا هم که از آن شیرینی‌ها خورده بودند. نصف شب حال حال آقا بد شد. آقای دعایی را خبر کردیم. ایشان را به مستشفی برده‌اند، اما نرسیده به بیمارستان تمام کرد.

پیرزن وفادار یزدی مثل مادری دلسون دور معصوم خانم و مریم می‌گشت. معصوم خانم یک لحظه هم ساکت نمی‌شد، مدام آقا مصطفی را صدا می‌زد باورش نمی‌شد همسر مهربان و خوش اخلاقش را از دست داده باشد. یادش نمی‌آمد مهمانهای دیشب چه کسانی بودند؟ می‌دانسته آقا مهمان دارند اما چون دیر کرده بودند و سردرد شدیدی هم داشته است رفته بود بخوابد. معصوم خانم گفت: «فهمیدم، آمدند صدای پایشان را شنیدم که رفتند طبقه بالا. اما این که کی بودند و چه طوری بودند را نفهمیدم. صبح که صغری خانم رفته بود برای آقامصطفی آب ببرد دیده بود سر جانماز نشسته اما تسبیح در دست‌هایش تکان نمی‌خورد مرا صدا کرد. رفتم بالا آقا مصطفی مشتش را گره کرده بود مشت را که باز کردم قرص داشت. انگار می‌خواسته قرص بخورد که دیگر حالش بد می‌شود …… صغری خانم ادامه داد زیر انگشتان آقا بنفش شده بود.

بیشتر بخوانید

• نگاهی به کتاب حوض شربت/ سوژه‌ای برای ساخت ساعت‌ها سریال جذاب از تاریخ معاصر

5- نجف، 1357

از طرف احمد آقا پیغام آمد که شیخ اسماعیل هرچه زودتر دوستان را در منزل حاج احمد جمع کند تا پیام آقا را به ایشان برساند. از وقتی منزل آقا محاصره شده بود جلسات در منزل احمدآقا تشکیل می‌شد به فاصله نیم ساعت هفده نفر از یاران صدیق امام  در خانه احمد آقا جمع شدند. حاج احمد آقا گفت آقا خدمت شما سلام رسانده‌اند و فرموده‌اند که چون شما با من کار دارید و من با شماها کار کرده‌ام و تاکنون چیزی را از شما مخفی نکرده‌ام این موضوع را هم از شما پنهان نمی‌کنم من از نجف می‌روم به کویت خواهم رفت و از آنجا به یک کشور اسلامی. دیگر ترتیب حرکت و مسافرت را هم شما بدهید.

شیخ اسماعیل می‌توانست ترتیب مسافرت را بدهد من با کویت ارتباط دارم پیگیر دعوت نامه می‌شوم و چون اقامت کویت دارم با ایشان همراه خواهم شد اسماعیل با حاج سید احمد مُهری پسر آیت الله حاج سید عباس مُهری که نماینده آقا در کویت بود تماس گرفت و از او خواست به اداره جوازات برود و دو دعوت نامه به نام روح الله فرزند مصطفی مصطفوی و احمد فرزند روح الله مصطفوی بگیرد تاکید هم کرد هیچ کس حتی پدرش از این ماجرا مطلع نشود.

بیشتر بخوانید

• جایگاه خوشرویی و شوخ‌طبعی در سبک زندگی امام خمینی(ره)

6- ماجرای آب قندی که امام فرستاد

دکتر برای شیخ اسماعیل خوردن آب را قدغن کرده بود قند خونش به 750 رسیده بود و اجازه عمل داده نمی‌شد. امکان داشت بعد از عمل به هوش نیاید اول باید قند خونش را پایین می‌آوردند. محمد تشنگی و التماس پدر برای آب را می‌دید و نمی‌توانست طاقت بیاورد. گریان از اتاق بیرون می‌آمد تا شرمنده او نشود. آن روز از بیمارستان به سمت جماران خارج شد اما به خانه خودشان نرفت جلوی بیت امام ایستاد و به حاج عیسی گفت به امام سلام مرا برسان و بگو حال پدرم خوب نیست برایش کاری بکنند. این را گفت و به خانه خودشان رفت. نیم ساعت بعد خادم امام با یک شیشه آب قند و یک دسته پول که 100 هزار تومان می‌شد آمد: «این را بدهید پدرتان بخورد این پول هم برای مخارج مداواست خبر سلامتی پدرتان را هم برای امام بیاورید.»

محمد با سرعت به بیمارستان شهدا برگشت تا شیشه آب قند را به پدر برساند. شیخ اسماعیل با دیدن محمد گفت: تو که به من آب نمی‌دهی چرا دوباره به دیدنم آمدی؟! محمد شیشه را به پدرش داد و گفت: «آب آورده‌ام این را از امام برایتان گرفته‌ام» شیخ اسماعیل شیشه را به دهان گرفت. هنوز جرعه‌ای نخورده بود که دکتر طباطبایی وارد اتاق شد. با دیدن شیخ که داشت آب می‌خورد عصبانی شد و گوش محمد را گرفت و دعوایش کرد اسماعیل آب را تمام کرد و گفت« این آب را امام فرستاده…» دکتر سری تکان داد که: «آخر آبی که امام فرستاده مگر چه می‌تواند بکند؟ قند شما بالاست و باز آب قند می‌خورید…»

تست خون را دکتر خواست در کمال ناباوری قند شیخ اسماعیل به 90 رسیده بود باور کردنش سخت بود اما در نوبت دوم تست خون باز هم قند روی 90 بود دکتر با تعجب گفت نمی‌توانم باور کنم. اما حالا که این طور شد فردا بعد از نماز صبح عملت می‌کنیم. محمد درباره عمل پدرش به اهل خانه چیزی نگفت. عمل هفت ساعت طول کشید هفت ساعت جراحی بدون بیهوشی عمل موفقیت آمیز بود بعد از عمل پرستارها مسکن‌های قویبه شیخ اسماعیل تزریق کردند اما دردش کم نمی‌شد. دستش را درون موهای محمد می‌کرد و وقتی بر می‌داشت چند تار مو به دست عرق کرده‌اش چسبیده بود….

کتاب «حوض شربت» نوشته مریم قربان زاده را نشر ستاره‌ها منتشر کرده است.

انتهای پیام/

حجت‌الاسلام علی فرهادی در گفت‌‌وگو با خبرنگار بقاع خبر درباره راهکارهای مردمی شدن کامل برگزاری اربعین حسینی که همواره مورد تاکید مقام معظم رهبری نیز بوده است،  اظهار کرد: زیارت‌های دوره‌ای حضرت سیدالشهدا از 100 سال پیش سنت ایرانی‌ها بوده است و در شهرهایی مانند ملایر و کرمانشاه، پل‌ها، مساجد و ابنیه‌هایی وجود دارد که در آن سال‌ها، ساخته و وقف زائران امام حسین (ع) شده است اما در عصر حاضر به دلیل جاده‌سازی‌های جدید، وسط بیابان و زمین‌های زراعی قرار گرفته است.

وی افزود: بنابراین اصل مسئله یعنی زیارت امام حسین (ع) با پای پیاده قدمت دیرینه‌ای دارد و در حقیقت در سنن و فرهنگ ایرانی‌ها جاری و ساری بوده است البته در مقطعی از تاریخ جلوی این امر توسط رژیم منحوس بعث عراق گرفته شد اما با سقوط آن رژیم به تدریج این حرکت دوباره آغاز شد.

قائم مقام دبیر جامعه فعالان مردمی اربعین با بیان اینکه اصل و ذات مناسکی که تحت عنوان پیاده روی اربعین حسینی از آن یاد می‌شود، مردمی است، تصریح کرد: نیت دولت در انجام امور خیر است و قصد تلاش دارد اما حتی با قصد خیر و تلاش بر تسهیل امور، حضور حداکثری‌ دولت در این حرکت که ذات آن مردمی است، می‌تواند آسیب‌زا باشد؛آنچه دولت باید مورد توجه قرار دهد، آسان‌سازی و تسهیل امور است؛ همان چیزی که مقام معظم رهبری نیز به آن تاکید کرده‌اند.

وی با اشاره به اینکه ما قدردان تلاش‌های دولت هستیم اما روش‌های اجرا و برخوردها هم باید مردمی و اربعینی باشد، ادامه داد: در حال حاضر اربعین به صورت مردمی برگزار می‌شود و موکب‌ها توسط خیرین و با نذورات مردم شکل می‌گیرد اما مشکل فعلی در تدبیرها و برنامه‌ریزی‌هاست. وقتی در برنامه‌ریزی مشکل وجود دارد، فرد مسئول نمی‌داند وقتی به زائری که از مشهد عازم مرز شده اما در لرستان به او می‌گویند بازگرد، چه حس و معنایی دارد!

فرهادی خاطرنشان کرد: مسئولان امر باید در سیاستگذاری و برنامه‌ریزی‌های خود از فعالان حوزه اربعین کمک بیشتری بگیرند؛ اساساً برنامه‌ریزی‌ها در این حوزه باید توسط اهالی اربعین صورت گیرد در این صورت نقاط ضعف و کاستی‌ها برطرف خواهد شد اما متأسفانه به نظر می‌رسد نوع نگاه درباره اربعین در بدنه کارشناسی مسئولان نوعی رفع تکلیف یا صرفا انجام مأموریت محوله است.

وی افزود: پیشنهاد می‌کنم مسئولان، یک‌سال به‌صورت نوبتی و بدون استفاده از جایگاه دولتی، خادمی کنند، در یک موکب فعالیت کنند و در واقع یک‌سال کارآموزی کنند تا متوجه شوند گیر کردن در مرز یعنی چه، در ترافیک ماندن زوار و حال و هوای آنها را درک کنند؛ مسئولان اربعینی باید از کسانی باشند که قبلا این شرایط را تجربه کرده‌اند و به نوعی دوره کارآموزی گذرانده‌ باشند.

قائم مقام دبیر جامعه فعالان مردمی اربعین متذکر شد: یکی از معضلاتی که با آن مواجه هستیم برخی افراد از یک اداره یا ارگان، موکب برپا می‌کنند البته نه با بودجه آن اداره یا ارگان بلکه با توجه به روابطی که دارند اما این امر هم مورد تأیید نیست و رئیس‌جمهوری نیز آن را ممنوع کرده است؛ در این راستا نیز  اخیراً طی نامه‌ای به وزیر کشور راه‌اندازی مواکب دولتی ممنوع اعلام شد.

منبع : تسنیم