کدخبر : 24708 |

در روزهای جولان ویروس کرونا ، صیقل روح و جان با یاد اختران تابناک آرمیده در استان فارس


امامزادگان در جای جای ایران اسلامی در طول تاریخ پناهگاه شیعیان و نیازمندان بوده اند . استان فارس دارای بیشترین تعداد بقاع متبرکه در کل ایران اسلامی است.

به گزارش بقاع نیوز: با توجه به شیوع بیماری کرونا و ممنوعیت زیارت امام زادگان وبقاع متبرکه ، با آرزوی رها شدن ایران و جهان از ویروس کرونا و بهره مند شدن از فیض وجود آن اختران تابناک ، در این مجال اقدام به معرفی اجمالی برخی از اماکن متبرکه استان فارس می نمائیم که دلدادگان و عاشقان زیادی همواره به زیارت آن‌ها مشرف می‌شده اند . 

حضرت شاهچراغ(ع)

امین ولایت ، صاحب کرامت وبخشندگی و کاتب وحی با خطی خوش

ولادت تا سفر برای دیدار با برادر

احمد ابن موسی کاظم علیه السلام ملقب به شاهچراغ ، سید‌السادات که تاریخ دقیق تولد حضرت احمد بن موسی شاه چراغ سلام الله علیه مشخص نیست بین سال‌های ۲۰۳ تا ۲۱۸ هجری قمری

بدست  قتلغ خان(حاکم شیراز) به فرمان مأمون عباسی به شهادت رسد و سال هاست چون نگینی در شیراز می درخشد . با توجه به اینکه در تاریخ ولادت ایشان نقل قول های متفاوتی است . شورای فرهنگ عمومی استان فارس در دهه کرامت یعنی حدفاصل تولد حضرت معصومه سلام الله علیها و امام رضا علیه السلام یک روز به عنوان روز بزرگداشت حضرت احمد بن موسی «شاه چراغ» تعیین  نموده اند .

مادر وی، مشهور به «ام احمد»، مادر بعضی از فرزندان حضرت موسی بن جعفر(ع) بوده است . ایشان داناترین، پرهیزگارترین و گرامی ترین زنان در نزد آن حضرت بودند و حضرت اسرار خود را به وی می گفتند و امانتشان را نزد وی به ودیعه می گذاشتند.

چون خبر شهادت حضرت موسی کاظم علیه السلام امام هفتم شیعیان در مدینه شایع شد، مردم به در خانه ام احمد، مادر حضرت شاه چراغ «احمد بن موسی» گرد آمده و حضرت سید میر احمد را با خود به مسجد بردند، زیرا از جلالت قدر و شخصیت بارز و اطلاع بر عبادات و طاعات و نشر شرایع و احکام و ظهور کرامات و بروز خوارق عادات که در آن جناب سراغ داشتند، گمان کردند که پس از وفات پدرش امام موسی بن جعفر علیه السلام امام بحق و خلیفه آن حضرت فرزندش «احمد» است.

به همین جهت در امر امامت با حضرتش بیعت کردند و او نیز از مردم مدینه بیعت بگرفت، سپس بر منبر بالا رفت، خطبه ای در کمال فصاحت و بلاغت انشاء و قرائت فرمود، آنگاه تمامی حاضرین را مخاطب ساخته و خواست که غائبین را نیز آگاه سازند و فرمود: همچنان که اکنون تمامی شما در بیعت من هستید، من خود در بیعت برادرم علی بن موسی علیه السلام می باشم، بدانید بعد از پدرم برادرم «علی» امام و خلیفه ی بحق و ولی خداست. و از جانب خدا و رسول صلی الله علیه و آله و سلم او، بر من و شما فرض و واجب است که امر آن بزرگوار را اطاعت کنیم و به هر چه امر فرماید گردن نهیم.

پس از آن شمه ای از فضایل و جلالت قدر برادرش علی علیه السلام را بیان فرمود، تا آنجا که همه حاضران گفته های آن بزرگوار را اطاعت کردند، ابتدا او بیعت را از مردم برداشت، سپس گروه حاضران در خدمت احمد به در خانه حضرت امام علی بن موسی علیه السلام آمده همگی با آن جناب بر امامت و وصایت و جانشینی امام موسی بن جعفر علیه السلام بیعت نمودند. و حضرت امام رضا علیه السلام درباره برادرش احمد دعا کرد و فرمود: همچنان که حق را پنهان و ضایع نگذاشتی، خداوند در دنیا و آخرت تو را ضایع نگذارد.

حضرت احمد بن موسی(ع) در سال های (۱۹۸-۲۰۳ ه. ق) با جناب سید امیر محمد عابد و سید علاءالدین حسین(برادران ایشان) و جمع زیادی از برادرزادگان و محبان اهل بیت علیهم السلام، به قصد زیارت حضرت رضا علیه السلام از مدینه حرکت می نمایند تا از طریق شیراز به طوس عزیمت کنند. در بین راه نیز عده کثیری از شیعیان به آنان ملحق می شوند. خبر حرکت چنین قافله بزرگی مأمون خلیفه عباسی را به وحشت انداخت.

شهادت 

در زمانی که حضرت امام علی بن موسی(ع) با ولایتعهدی تحمیلی در «طوس خراسان» بودند، حضرت احمد بن موسی(س) به اتفاق جناب سید محمد عابد و جناب سید علاءالدین حسین برادران خود و جمعی دیگر از برادرزادگان و اقارب و دوستان، به قصد زیارت آن حضرت از حجاز به سمت خراسان حرکت نمود. در بین راه نیز جمع کثیری از شیعیان و علاقه مندان به خاندان رسالت، به سادات معظم ملحق و به اتفاق حرکت نمودند تا جایی که می نویسند: به نزدیک شیراز که رسیدند، تقریباً یک قافله پانزده هزار نفری از زنان و مردان تشکیل شده بود.

خبر حرکت این کاروان را به خلیفه وقت(مأمون) دادند. وی ترسید که اگر چنین جمعیتی از بنی هاشم و دوستداران و فدائیان آن ها به طوس برسند، اسباب تزلزل مقام خلافت گردد. لذا امریّه ای صادر نمود به تمام حکام بلاد که در هر کجا قافله بنی هاشم رسیدند، مانع از حرکت شوید و آن ها را به سمت مدینه برگردانید. حاکم شیراز مردی به نام «قتلغ خان» بود. وی با چهل هزار لشکر جرّار، در «خان زنیان» در هشت فرسخی شیراز اردو زد و همین که قافله بنی هاشم رسیدند، پیغام داد که حسب الامر خلیفه، آقایان از همین جا باید برگردید. حضرت سید احمد(س) فرمود: «ما قصدی از این مسافرت نداریم، جز دیدار برادر بزرگوارمان». اما لشکر قتلغ خان راه را بستند و جنگ شدید خونینی شروع شد اما لشکر در اثر فشار و شجاعت بنی هاشم پراکنده شدند.

لشکر شکست خورده، تدبیری اندیشیدند. بالای بلندی ها فریاد زدند: «الان خبر رسید که ولیعهد(امام هشتم علیه السلام) وفات کرد»! این خبر مانند برق، ارکان وجود مردمان سست ‎عنصر را تکان داده، از اطراف امام زادگان متفرق شدند. جناب سید احمد(س) شبانه با برادران و اقارب از بیراهه به شیراز رهسپار گردیدند و با لباس مبدّل پراکنده شدند.

حضرت احمد بن موسی(س) برای امان از گزند حکومت، به همراه برادر خود مخفیانه به شیراز رهسپار شد. سید احمد در شهر شیراز در منزل یکی از شیعیان در منطقه «سردزک» که مرقد ایشان در این منطقه واقع است، سکنی گزید و در خانه این شخص مخفی گشت و شب و روز را به عبادت می گذرانید.

«قتلغ خان» که جاسوسانی را برای شناسایی و دستگیر نمودن سادات که از مناطق خود فرار نموده بودند قرار داده بود، مکان ایشان را بعد از یک سال یافت و او و همراهانش را محاصره نمودند و نبردی بین آنها و مأموران حکومت در گرفت و سید احمد با شهامت و شجاعت هاشمی خود به دفاع از خود و همراهان خود پرداخت.

هنگامی که «قتلغ» دانست که از طریق ستیز مسلحانه، قدرت از میان بردن آنان را ندارد؛ از طریق خانه همسایه او شدند و از طریق شکافی که در خانه همسایه درست کردند وارد خانه ای که سید أحمد در آن پناه برده بود، شدند و زمانی که او برای استراحت و تجدید قوا، پس از نبردی طولانی به خانه رفته بود، هنگام خروج، با شمشیری بر سر او ضربه ای وارد کردند. سپس به دستور «قتلغ خان» خانه را بر روی آن بدن شریف خراب کردند و زیر آوار باقی گذاردند.

با توجه به تبلیغ گسترده حکومت و مأموران بر علیه تشیع و اهل بیت(ع) تعداد زیادی از مردم که از مخالفین تشیع بودند، حرمت بدن شریف نوه پیامبر را نگاه نداشتند و آن را در زیر آوار نگاه داشته و به خاک نسپردند.

حضرت سیدعلاءالدین حسین‌بن موسی‌الکاظم(ع)
دومین امامزاده واجب‌التکریم شهر شیراز که برادر حضرت احمدبن موسی شاهچراغ(ع) است. شیرازی‌ها اعتقاد فراوانی به این امامزاده دارند که در زبان محلی به آن «آستانه» هم می‌گویند.

شب زیارتی حضرت سیدعلاءالدین حسین(ع) یکشنبه شب‌هاست که هر هفته در این شب، زائران بسیاری از تمام نقاط استان فارس به زیارت حرم مطهر این امامزاده واجب‌التعظیم مشرف می‌شوند.

حضرت علی‌بن حمزهبن موسی‌الکاظم(ع)
سومین حرم مهم شهر شیراز، شهر گنبدهای برافراشته، حرم مطهر حضرت علی‌بن حمزه(ع) است که دارای شجره‌نامه‌ای بسیار متقن و موثق بوده است و حرم مطهرش نیز به عنوان یکی از اماکن تاریخی همه ساله مورد بازدید بسیاری از گردشگران خارجی قرار می‌گیرد.

بقعه و بارگاه این امامزاده در پایین خیابان منتهی به دو دروازه قرآن و اصفهان قرار دارد که بنای اصلی آن در زمان عضدالدوله دیلمی ایجاد شده است و بعدها در زمان صفویه، زندیه و قاجاریه تعمیراتی بر آن انجام شده است.

امامزاده حمزه فرزند امام کامظ(ع) سه فرزند پسر و ۸ فرزند دختر داشته است که حضرت علی‌بن حمزه(ع) یکی از فرزندان این امامزاده است.

سیدتاج‌الدین غریب(ع)
چهارمین حرم بزرگ و مهم شهر شیراز، حرم مطهر حضرت سیدتاج‌الدین غریب(ع) است که بقعه این امامزاده در کوچه‌ای واقع در بازارچه دروازه کازرون قرار دارد. در برخی از روایت‌ها گفته می‌شود که حضرت سیدتاج‌الدین غریب(ع) از نوادگان امام حسن مجتبی(ع) است و در برخی از روایت‌های دیگر نسب آن حضرت را به حضرت ابوالفضل‌ العباس(ع) نسبت داده‌اند.

به عنوان مثال در کتاب چهره درخشان قمر بنی هاشم ابوالفضل‌العباس(ع) صفحه ۱۸۳ و ۱۸۴ آمده است که امامزاده سیدتاج‌الدین غریب(ع) از نسل حضرت ابوالفضل(ع) است که نام ایشان جعفر‌بن فضل‌بن حسن‌بن عبیدالله‌بن عباس‌بن امیرالمؤمنین(ع) ملقب به غریب است.

شاه داعی الی‌الله
یکی از مهم‌ترین آرامگاه‌های شیراز مقبره سیدنظام‌الدین محمود مشهور به شاه داعی الی‌الله، از عرفا و حکمای معروف شیراز در قرن نهم هجری است که در خارج قسمت جنوبی شیراز کنار گورستان معروف دارالسلام واقع شده است و بنایی از عهد کریم‌خان زند بر مزار او و فرزندش سیدقاسم و نوه‌اش موجود است.

از آنجا که شاه داعی مردم را به توحید و خداپرستی راهنمایی می‌کرده است، به شاه داعی‌الی الله در آن زمان معروف شد و این نام همچنان برایش باقی است.

در کتاب تحفهالازهار علامه نسابه، از نظام‌الدین محمودبن مامین‌الدین محمدبن شرف‌الاسلام محمدبن ابوالمیامین فخرالدین حسن‌بن ابوالحسن احمدن سلطان الاتقیاء، قطب‌الاولیاء، کسی که امرش در جمیع مملکت فارس نافذ بوده، بن ابوالمیامین حسن در شیراز بن ابوالمحاسن حسین نظام‌الدین در شیراز ابن ابوالمعالی ابراهیم قوام‌الدین در شیراز بن ابومنصور اسماعیل بن شیراز …، نام برده که شجره نامه وی به صورت مشجر تنظیم می‌گردد. با توجه به اینکه اجداد وی تا زیدالاسود همه در شیراز مقیم بوده و از نقباء شیراز محسوب می‌شده و به احتمال قوی نظام‌الدین نیز در شیراز سکونت داشته و امامزاده مورد نظر است.

سیدابوالوفا شیرازی
این بقعه در سمت شمال غربی واقع شده است و بقعه کوچکی است و اطرافش نیز قبرستان است. شرح حالی از وی در دست نیست جز اینکه او سیدی جلیل‌القدر و از اولیاءالله است و با شاه داعی الی‌الله معاصر بوده و به وی ارادت داشته است.

با توجه به اینکه سیدالوفای شیرازی مدفون در بقعه مورد نظر در عصر شاه داعی الی‌الله و شاه نعمت‌الله ولی در قرن نهم ذکر شده است باید غیر از ابوالوفا احمد مذکور باشد چه اینکه نسب ابوالوفا احمد با هشت واسطه به امام حسن مجتبی(ع) می‌رسد که حدود نیمه قرن چهارم هجری زندگی می‌کرده و حدود چهار قرن با هم فاصله داشته‌اند، بنابراین شخصیت مدفون در بقعه غیر از ابوالوفا احمد است که شجره و نسب وی فعلاً در دسترس نیست.

این بقعه هم‌کنون در بخش مرکزی شیراز در خیابان انقلاب اسلامی، چهار راه ۱۵ خرداد نبش کوچه ۱۳ قرار دارد که زائران بسیاری نیز به زیارتش مشرف می‌شوند.

امامزاده ابراهیم(ع)
بقعه این امامزاده در شیراز نزدیک گورستان دارالسلام واقع شده است و گویند از فرزندان امام موسی کاظم(ع) است. این بقعه را زکیخان از سرداران فارس ساخته است.

در کتاب تذکره دلگشا اثر علی اکبر نواب شیرازی آمده است که جمعی آن حضرت را از صلب امام موسی(ع) می‌دانند اما آنچه از قول ارباب رجال مشخص می‌شود آن است که ابراهیم بن‌ موسی(ع) به حکومت یمن، در عهد مأمون مشغول بود. ولیکن حقیر را به آن بزرگوار کمال اعتقاد است و ظن حقیر چنان است که جناب ایشان از اولاد امام موسی کاظم(ع) است.

سیداسحاق‌بن موسی(ع) ملقب به سبزپوشان
این زیارتگاه در سینه کوه و جنوب شرق شیراز قرار گرفته است که از راه مستقیم و پیاده حدود ۱۰ کیلومتر تا شیراز فاصله دارد و مشرف بر روستای کوشک بیدک است. بر روی سنگ قبر این امامزاده واجب‌التعظیم که با خط نستعلیق نوشته شده است که تاریخ شهادت امامزاده سیداسحاق‌بن موسی‌بن جعفر(ع) در سنه ۲۰۵.

سیدحسین(ع) کازرون
شجره امامزاده سیدحسین(ع) کازرون به امام سجاد(ع) باز می‌گردد. این امامزاده جلیل‌القدر در کنار روستایی به همین نام در ۲۳ کیلومتری جاده کازرون به شیراز و در شمال شهر تاریخی بیشاپور قرار گرفته است.

ارادتمندی مردم مناطق جنوب کشور و دیار فارس به این امامزاده، موقعیت خاصی به بقعه متبرکه بخشیده است، به‌گونه‌ای که همواره پذیرای خیل عظیمی از دوستداران و عاشقان اهل‌بیت عصمت و طهارت(ع) است.

در جوار این آستان مقدس، چشمه ساری پر آب قرارگرفته که با آبیاری درختان سرسبز و سر به فلک کشیده و باغ‌های مرکبات منطقه، فضای سیاحتی زیارتی منحصربه‌فردی را برای زائران و مجاوران آن به وجود آورده است.

سیدعلاءالدین محمد(ع) معروف به امامزاده درب‌ آهنین نورآباد
امامزاده درب آهنی در دو کیلومتری مالکی (نورآباد) مرکز بخش در کنار راهی بین کازرون و خوزستان، قرار گرفته است. این بقعه مشتمل بر دو زیارتگاه است و بر سر در زیارتگاه کتیبه‌ای متعلق به قرن هشتم هجری نصب شده است که از معدود کتیبه‌های تاریخی است که به زبان فارسی نوشته شده است.

از کتیبه مذکور بر می‌آید که بقعه متصل به شاهزاده علاءالدین در سال ۷۷۱ تجدید ساختمان شده و بنای کنونی آن بیش از ۲۵۰ سال قدیمی‌تر از بقعه شاهزاده علاءالدین است و مدغن منسوب به دختر حضرت امام هفتم در شاه‌نشین جانب قبله آن قرار دارد.

در کتاب التذکره فی انساب المطهره در میان سادات حسنی شیراز از علاءالدین محمد نام برده است که علاءالدین احمدبن ابوطالب محمد بن ابی الفضل عبادبن ابوهاشم علی‌بن حمزه نقیب عراق عجم بن ابی هاشم طاهر بن ابوالحسن علی الشاعر بن ابوالحسن بن ابوعبدالله احمد به اصفهان بن ابوجعفر محمد بن احمد الرئیس بن ابراهیم طباطبا ابن اسماعیل دیباج ابن ابراهیم الغمر ابن حسن المثنی ابن امام حسن مجتبی(ع) که نسبش با ۱۸ واسطه به امام حسن مجتبی(ع) منتهی می‌شود.

امامزاده زینب خاتون اقلید
بقعه این امامزاده در کنار یکی از خیابان‌های شهر اقلید قرار دارد و در کتیبه نصب شده در دیوار بقعه متبرکه، وی دختر امام محمد باقر(ع) ذکر شده است.

در کتیبه روی سنگی که به دیوار نصب شده آمده است: هوالباقی ـ قد توفت و ارتحلت سیدهالجلیله الطاهره زینب خاتون بنت الامام الهمام محمد باقر علیه السلام فی شهر رمضان المبارک ثلثل بعد المائه و ستین.

امامزاده عبدالرحمن اقلید
این امامزاده از فرزندان امام حسن مجتبی(ع) و از امامزادگان قدیمی فارس است. ساختمان بقعه و در ورودی آن جدید است و ضریح آن قدیمی و در کناره زیر گنبد در یک فضای مناسب قرار داده شده است.

در نوشته‌های این ضریح آمده است: وقف نمود به مزار منور امامزاده واجب‌التعظیم امیر عبدالرحمن(ع)… عفیفه صالحه بنی آخوند بلقیس بنت محترم المعزز خواجه شاه طروق حیدر، فی شهر ربیع‌الاول سنه اربع و سبعین و تسعمائه.

امامزاده سیدمحمد(ع) روستای کافتر اقلید
بقعه این امامزاده در کنار روستای کافتر قرار دارد و گفته می‌شود وی از نوادگان حضرت ابوالفضل(ع) است. این زیارتگاه محلی است زیبا با آب فراوان و سکوهای متعدد سیمانی برای سکونت زائران و کسانی که در این محل سفر می‌کنند.

بنای کنونی امامزاده ساختمان بزرگی است که با همت و تلاش آیت‌الله سیدمحمد باقر ابطحی در سال ۱۳۴۶ خوشیدی با بتون آرمه ساخته شده و ارتفاع گنبد بتونی آن بیش از ۲۰ متر است.

امامزاده حمزه(ع) بوانات
بقعه این امامزاده در قریه باز (روستای بزم) در جنوب شرقی سوریان واقع شده است که مرکب است از صحن با سر در، رواق و حرم و گنبد مدور به ارتفاع تقریبی ۱۶ متر، دور تا دور بدنه اطاق در فواصل معین کتیبه‌های کوچکی از خط کوفی تزئینی قرار گرفته است.

در کتیبه‌ای که بر روی یکی از جرزهای یکی از شاه‌نشین‌ها گچ‌بری‌های به جای مانده است به دوران شاه طهماسب به سال ۹۵۳ مربوط می‌شود و بر روی ضریح چوبی منبت زیبای که در داخل حرم قرار دارد و به دستور شاه عباس اول صفوی ساخته شده است.

صاحب بقعه را از احفاد امام کاظم(ع) دانسته‌اند که بقعه خواهر گرامیش نیز در ۲۰۰ متری این بقعه متبرکه قرار دارد و همه ساله میزبان زائری زیادی است.

امامزاده شهید فراشبند
بقعه و بارگاه این امامزاده در منطقه فراشبند در ۱۷۲ کیلومتری غرب شیراز و ۴۰ کیلومتری شهر فراشبند با نام مستعار «آقام شهید» واقع شده است. فراشبندی‌ها او را از فرزندان بلاواسطه امام موسی‌بن جعفر(ع) و جزو همراهان حضرت احمدبن موسی شاهچراغ(ع) در سفر به ایران می‌دانند ولی تاکنون هیچگونه مدرک موثقی در تأیید آن به دست نیامده است. تنها سندی که می‌تواند در این زمینه کمک کندف سنگ قبرهای موجود بر آن است که آن هم به دلیل فرسودگی زیاد قابل خواندن نیست.

کارشناسان اداره اوقاف و امور خیریه فارس می‌گویند نام او سیدشجاع و معروف به آقام شهید و از نوادگان امام موسی‌بن جعفر(ع) است. البته بر روی سنگ قبر این امامزاده واجب‌التعظیم نوشته شده است: سیدشجاع‌الدین بن علاءالدین‌بن موسی‌بن جعفر(ع).

امامزاده اسماعیل(ع) فسا
درباره شخصیت مدفون دربقعه دو دیدگاه است: ابتدا قول مشهور که مولف کتاب از پسا تا فسا او را ابوالقاسم علی بن احمدبن موسی‌بن امام محمدالتقی الجواد(ع) معرفی می‌کند.

و دیدگاه دوم: نظریه سیداسحاق حیدری در کتاب شجره طیبه امامزادگان استان فارس، وی را سیداسماعیل‌بن عبدالله‌بن عبیدالله‌بن ابی محمدحسن‌بن عبیدالله‌بن ابی‌الفضل العباس بن امام امیرالمومنین علی (ع) است.  نوشته بر روی ضریح این بزرگوار ایشان را فرزند امام نهم حضرت جوادالائمه (علیه السلام) معرفی می‌کند.

امامزاده اسماعیل(ع) از پاکان و دانشمندان وعلمای بزرگ زمانه خود بوده است که بیش از ۵۲ کتاب در فنون مختلف تألیف کرده است و آثار زیادی از ایشان از جمله ترجمه باقی مانده و در کتاب عیون المعجزات آثار وی نامبرده شده است و در ۳۵۲ هـ.ق در محل فعلی بقعه وفات می‌کند.

امامزاده سیدمحمد جعفر معروف به پیرمراد(ع) استهبان
بقعه این امامزاده در مرکز شهر استهبان در خیابان امامزاده شهر استهبان واقع شده است که یکی از امامزادگان معروف استان فارس است. سنگ قبر امامزاده در ۳ متری زیر خاک است و سندی در مورد تذکره امامزاده وجود دارد که احتمالاً آن سال ۱۱۳۶ هجری قمری است و ذکر شده است امامزاده در هزار متری قصبه استهبان قرار دارد و از فرزندان امام موسی کاظم(ع) است.

امامزاده سیدعلاءالدین حسین(ع) معروف به پیرمراد داراب
امامزاده سید علاء الدین حسین(ع) معروف به پیرمراد در داراب در بین مردم این شهر از محبوبیت خاصی برخوردار بوده و در مناسبت‌های مختلف پذیرایی زائران و عاشقان اهل بیت(ع) است.

بقعه این امامزاده در سه کیلومتری داراب به فسا در کنار صخره کوهستانی با منظره جالبی قرار دارد که دارای گنبدی شبیه تخم مرغ بر فراز بدنه بلندی است و دو مناره آجری جلوی آن قرار دارد.

نسب این امامزاده به امام سجاد(ع) باز می‌گردد که در سال ۶۵ هجری شمسی بقعه آن به‌همت اداره کل اوقاف و کمک خیرین، ساختمان قدیمی بقعه تخریب و ساخت ساختمان و رواق‌ها و همچنین گلدسته‌ها از سال ۸۳ شروع شده است که هم اکنون یک مکان مناسب جهت زیارت و توسل عاشقان به اهلبیت عصمت و طهارت (ع) است.

امامزاده فضل‌بن موسی(ع) جهرم
این امامزاده در شهرک فاطمیه در محله خرقان دارای بقعه و بارگاه است و گفته می‌شود که از فرزندان امام موسی‌بن جعفر(ع) و برادر حضرت شاهچراغ(ع) است.

در روی ضریح درباره نسب امامزاده چنین نوشته شده است: بسمه‌ تعالی، ضریح مطهر شاهزاده ابوالفضل‌بن موسی‌بن جعفر(ع)، با هزینه احمد رحمانی لاری به سال ۱۴۱۱ هجری قمری.

حرم مطهر این امامزاده واجب‌التعظیم در طول سال میزبان خیل عظیمی از زائران و عاشقان خاندان عصمت و طهارت(ع) است که به خصوص در ایام دهه کرامت جشن‌هایی در آن برگزار می‌شود.

امامزاده سیدعفیف‌الدین زندویه بیرم
بقعه و بارگاه این امامزاده در شهر بیرم لارستان قرار دارد که در طول سال میزبان تعداد بسیاری از زائران و دلدادگان خاندان عصمت و طهارت است. در کتاب تاریخ مفصل لارستان از دستیابی به نسخه خطی که تاریخی استنساخ آن اوایل قرن چهاردهم هجری قمری است خبر می‌دهد که مهاجرت سید عفیف‌الدین موسوی همراه خانواده و تبار و اصحال و انصار نسب و شجره وی را شرح می‌دهد.

در علت اینکه چرا نام وی زندو گفته شده است در تذکره چنین آمده است: حضرت شاه زندو در ابتدای حالات به غایت تیز بود چنانکه در حرب کفار دست‌های خود بر هر که می‌افشاند آتش از دست او شعله می‌زد از این جهت او را زند می‌خوانند یعنی تیز است همچنین آتش.

امامزاده میرعلی‌بن الحسین(ع) لارستان
بقعه این امامزاده در پایین قلعه اژدها پیکر قرار دارد و از طریق جاده‌ای که منتهی به لار می‌شود به راحتی قابل دسترس است. این بنا مرکز مسجدی را تشکیل می‌دهد که در زلزله ۱۳۳۹ خورشیدی به کلی ویران شده است و از آثار اولیه و مواد ساختمان آن چیزی باقی نمانده است و در سال‌های اخیر بنای جدیدی بر آن احداث شده است.

احتمالاً این مسجد همان بنایی است که واگان از آن نامبرده و آن را توصیف کرده است و در سال ۱۹۸۰ میلادی وی متعقد بوده است که این بنا ۶۰۰ سال عمر دارد. در کتاب تاریخ مفصل لارستان به نقل از روایات و نسخه‌های خطی موجود چنین می‌نویسد: میرعلی‌بن حسین‌بن علی‌ زین العابدین(ع) در سال ۱۱۲ هجری به دنیا آمد و در سال ۱۳۲ همراه گروهی از یارانش وارد لارستان شده که مصادف با واپسین سال‌های فرمانروای خاندان اموی و همزمان با تلاش‌های گسترده بنی عباس برای به دست گرفتن خلافت بود.

معرفی بقاع متبرکه شاخص دیگر استان فارس انشاءالله در فرصتی دیگر .

مربوطه به : اخبارپایگاهاخباربقاع متبرکهاخبار

کلمات کلیدی: , ,

کانال تلگرام بقاع نیوز امامزادگان

RSS

دیدگاه شما :